Αρχιεπισκοπική Εγκύκλιος για το Άγιον Πάσχα 2018

Αρχιεπισκοπική Εγκύκλιος για το Άγιον Πάσχα 2018

 ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

Ἐλέῳ Θεοῦ, Ἀρχιεπίσκοπος

Νέας Ἰουστινιανῆς καὶ πάσης Κύπρου.

Παντὶ τῷ Χριστεπωνύμῳ Πληρώματι

τῆς Ἁγιωτάτης Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου,

Χάριν, εἰρήνην καί εὐλογίαν παρά τοῦ ἐνδόξως ἐκ νεκρῶν

Ἀναστάντος Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

«Χριστὸς Ἀνέστη!»

Ἐπεκράτησε, πρὸς στιγμήν, ἡ κακία τῶν ἀνθρώπων ἀνεβάζοντας στὸν Σταυρὸ τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ καὶ κατεβάζοντας στὸν τάφο, νεκρό, τὸν Υἱὸν τοῦ Ἀνθρώπου. Ὑπερίσχυσε, ὅμως, τελικὰ, ἡ παντοδυναμία τοῦ Θεοῦ καὶ «ἤγειρεν Αὐτὸν ἐκ νεκρῶν». (Πρβλ. Πρ. 3,15)

 Προχθές, ἐμπαιζόμενος, ὁ Χριστὸς περιεβλήθη ψευδῆ πορφύραν ἐνώπιον τοῦ Πιλάτου. Σήμερον ἐνώπιον Αὐτοῦ «πᾶν γόνυ κάμπτει, ἐπουρανίων καὶ ἐπιγείων καὶ καταχθονίων» (Πρβλ. Φιλιπ. 2,10).

 Χθές, πάσχων ὡς ἄνθρωπος δὲν εἶχεν «εἶδος καὶ κάλλος». Σήμερα, ἡ προσληφθεῖσα ὑπ’ Αὐτοῦ ἀνθρωπίνη φύσις, λυτρωμένη ἀπὸ τὴ φθορὰ καὶ τὸν θάνατο, ἐπανέρχεται στὴν προτέρα της δόξα καὶ τιμή.

 Αὐτὴ τὴ χαρμόσυνη ἀγγελία ἀνταλλάσσουμε σήμερα ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ καὶ διακηρύττουμε, μὲ τὸν πιὸ πανηγυρικὸ τρόπο, ὅτι ἡ Ἱστορία δὲν προγραμματίζεται ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους ἀλλὰ ἀπὸ τὸν Θεό· ὅτι τὸ κακὸ δὲν μπορεῖ παρὰ μόνο, πρόσκαιρα, νὰ ἐπικρατήσει· κι ὅτι ἡ δύναμη τοῦ Θεοῦ «ἐν ἀσθενείᾳ τελειοῦται» (2 Κορ. 12,9)

 Παράλληλα, ἐγκύπτουμε κι ὁ καθένας, προσωπικά, στὸ μεγάλο μυστήριο τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ,  γιὰ νὰ ἀντλήσουμε διδάγματα καὶ νὰ πάρουμε δύναμη πρὸς ἀντιμετώπιση τῶν καθημερινῶν ἀντιξοοτήτων.

 Τὴν πικρία τοῦ θανάτου γευόμαστε καθημερινὰ οἱ ἄνθρωποι. Ἡ Ἐπιστήμη καὶ ἡ Τεχνολογία μας, παρὰ τὶς τόσες θαυμαστὲς προόδους τους, δὲν κατάφεραν νὰ μειώσουν, ἢ νὰ ἁπαλύνουν, τὸν φόβο μπροστὰ στὸν θάνατο. Ἀντίθετα μάλιστα· μὲ τὴ στροφὴ πρὸς τὶς γήινες ἀπολαύσεις καὶ τὴν ἄκρατη εὐημερία, ποὺ ἐπαγγέλλονται, ἐπιτείνουν τὴν ἀγωνία τοῦ ἀνθρώπου μπροστὰ σ’αὐτόν.

 Οὔτε ἄνθρωπος, ἀλλ’οὔτε καὶ ἄγγελος, ὡς κτίσματα, καὶ ἑπομένως μὴ ἔχοντα αὐθυπόστατη ζωή, θὰ μποροῦσαν νὰ θανατώσουν τὸν θάνατο, τὴν πηγὴ τῆς φθορᾶς. Μόνον ὁ Θεὸς,  ἡ Αὐτοζωὴ καὶ πηγὴ τῆς ζωῆς, θὰ μποροῦσε νὰ τὸ πράξει. Ἐκεῖνος «κατῆλθε μέχρις ᾍδου ταμείων», στὸ κέντρο τοῦ θανάτου, «συνέτριψε μοχλοὺς αἰωνίους» καὶ «διὰ πάθους, τὸ θνητὸν ἀφθαρσίας ἐνδύει εὐπρέπειαν». Μὲ τὴν Ἀνάστασή Του καὶ τὴν ἐπακολουθήσασα Ἀνάληψή Του, δὲν ἐπανέφερε ἁπλῶς τὸν ἄνθρωπο στὴ θέση ποὺ εἶχε πρὶν ἀπὸ τὴν πτώση, ἀλλὰ τὸν ἀνύψωσε πολὺ πιὸ ψηλά. Ἔκαμε τὴν ἀνθρώπινη φύση συγκάθεδρον τῆς θεότητος.

 Ὁ  Ἀπόστολος Παῦλος μελετώντας τὸ γεγονὸς τῆς Ἀνάστασης τοῦ Χριστοῦ καὶ  τὸ ὅτι ὁ Χριστὸς συνανέστησε μαζί Του καὶ τὸ ἀνθρώπινο γένος, καταλήγει στὸ συμπέρασμα ὅτι ἔχουμε καὶ μιὰν αὐτονόητη ὑποχρέωση: «Εἰ οὖν συνηγέρθητε τῷ Χριστῷ», λέγει, «τὰ ἄνω ζητεῖτε, … τὰ ἄνω φρονεῖτε, μὴ τὰ ἐπὶ γῆς…» (Κολ. 3, 1-2).  Ἄν, δηλαδὴ, ἀναστηθήκατε μὲ τὸν Χριστό, ζητεῖτε καὶ ἐπιδιώκετε τὰ ἄνω. Τὶς σκέψεις, τὶς ἐπιθυμίες καὶ ὅλα τὰ φρονήματά σας, νὰ τὰ στρέψετε πρὸς τὰ ἄνω καὶ ὄχι εἰς τὰ ἐπὶ τῆς γῆς.

 Καὶ εἶναι φυσικόν. Οἱ «τῆς ἀναστάσεως τὴν πεῖραν εἰληφότες», ἀξιολογοῦν μὲ τὸ μέτρο τῆς αἰωνιότητος τὰ πάντα. Θησαυρίζουν «θησαυροὺς ἐν οὐρανῷ» καὶ «ἡγοῦνται πάντα σκύβαλα εἶναι ἵνα Χριστὸν κερδήσωσιν». (Πρβλ.Φιλιπ. 3,8). Ἐὰν θέλουμε νὰ εἴμαστε πραγματικὰ τέκνα τῆς Ἀναστάσεως, δὲν θὰ πρέπει νὰ ἐπανέλθουμε στὴν ἁμαρτία καὶ νὰ ὑποταχθοῦμε, μὲ τὸν τρόπο αὐτό, στὸ κράτος τοῦ θανάτου. Πρέπει νὰ λογιζόμαστε «ἑαυτοὺς νεκροὺς μὲν εἶναι τῇ ἁμαρτίᾳ, ζῶντας δὲ τῷ Θεῷ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν» (Ρωμ. 6,11).

 

 

Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

 Γνωρίζοντας ὅτι «ἔδει παθεῖν τὸν Χριστὸν καὶ εἰσελθεῖν εἰς τὴν δόξαν αὐτοῦ», (Λουκ.24,26) καὶ κατανοώντας ὅτι «εἴπερ συμπάσχομεν (Αὐτῷ) ἵνα καὶ συνδοξασθῶμεν» (Πρβλ. Ρωμ. 8,17), ὑπομένουμε μὲ καρτερία, γιὰ 44 χρόνια, τὶς ποικίλες  θλίψεις καὶ ταλαιπωρίες, ποὺ προέρχονται ἀπὸ τὴν κατοχὴ τῆς μισῆς πατρίδας μας καὶ τὶς Τουρκικὲς ἐπιβουλὲς κατὰ τῆς ὑπόλοιπης.

 Τὸ τελευταῖο διάστημα οἱ ἀπειλὲς τῆς Κατοχικῆς Δύναμης ἐντάθηκαν καὶ στὴν  πραγματικότητα διενεργήθηκε μία νέα, τρίτη, εἰσβολὴ στὴν πατρίδα μας, αὐτὴ τὴ φορὰ στὴ θάλασσά μας, στὴν Ἀποκλειστικὴ Οἰκονομικὴ Ζώνη μας. Φανήκαμε ἀδύναμοι καὶ, ἀδικαιολόγητα, ἀπροπαρασκεύαστοι νὰ ἀντιμετωπίσουμε τὴ νέα αὐτὴ ἐπίθεση. Ἂς συναγάγουμε, τουλάχιστον, τὰ ὀρθὰ συμπεράσματα γιὰ τὸ μέλλον. Δὲν ἔχουμε περιθώρια γιὰ νέα σφάλματα, οὔτε καὶ εἶναι ἐπιτρεπτὴ πλέον ἡ ὀλιγωρία.

 Ἀκούονται ἀπὸ πολλοὺς προτροπὲς γιὰ νέες ὑποχωρήσεις προκειμένου νὰ συγκατανεύσει ἡ Τουρκικὴ πλευρὰ σὲ ἐπιστροφὴ στὶς συνομιλίες. Νὰ παραχωρήσουμε, δηλαδή, προηγουμένως, δικαιώματα ἐπὶ τοῦ ὑποθαλάσσιου πλούτου μας στὴν Τουρκία, ἀνεξάρτητα ἂν οἱ συνομιλίες ὁδηγήσουν, ἢ ὄχι, σὲ λύση τοῦ προβλήματός μας.

 Πρέπει νὰ συνειδητοποιήσουμε, ὅμως, ὅτι οἱ πανικόβλητες ὑποχωρήσεις ποτὲ δὲν περιορίζουν τὴ θρασύτητα τοῦ ἐχθροῦ. Ἀντίθετα τὴν ἐνισχύουν. Ὅ,τι δεχτοῦμε κάτω ἀπὸ συνθῆκες πανικοῦ καὶ ἔκδηλης ἀδυναμίας, θὰ τὸ χάσουμε ὁριστικά, χωρὶς νὰ πετύχουμε κανένα ἀντάλλαγμα. Ἡ μέχρι σήμερα πείρα μας θὰ πρέπει νὰ μᾶς ἔχει διδάξει ὅτι οἱ παραχωρήσεις μας ἐκλαμβάνονται ὡς ἀδυναμία καὶ ὄχι ὡς θέληση γιὰ ἐξεύρεση ἑνὸς συμβιβασμοῦ, μὲ ἀποτέλεσμα ὁ ἀντίπαλος νὰ ἐπανέρχεται δριμύτερος μὲ νέες ἀπαιτήσεις.

 Ἡ πράξη ἔχει δείξει ὅτι ἡ Τουρκία θέλει τὸν διάλογο γιὰ νὰ θέτει συνεχῶς νέες ἀπαιτήσεις. Προσπαθεῖ νὰ δώσει στοὺς ἄλλους τὴν ἐντύπωση ὅτι οἱ μονομερεῖς ἀπαιτήσεις της ἀποτελοῦν διμερεῖς διαφορὲς  καὶ ὅτι γιὰ τὴν ἐπίλυσή τους ἀπαιτεῖται διαπραγμάτευση, διαφορετικὰ θὰ ὑπάρξει πόλεμος. Στόχος της, ἀσφαλῶς, ἡ ἀποδοχὴ τῆς ἀπαίτησής της, γιὰ νὰ προβάλει, στὴ συνέχεια, ἄλλη πιὸ προχωρημένη.

 Χωρὶς τὴν ἄρση τῶν νέων τετελεσμένων καὶ χωρὶς σαφεῖς ἐνδείξεις γιὰ τὴν εἰλικρίνεια τῶν προθέσεων τῆς Τουρκίας, δὲν θὰ πρέπει νὰ ἐμπλακοῦμε σὲ νέο διάλογο, ποὺ μόνο σκοπὸ θὰ ἔχει νὰ ἐξυπηρετήσει τοὺς μόνιμους στόχους της, τὴν κατάληψη, δηλαδή, καὶ τουρκοποίηση  ὁλόκληρης τῆς πατρίδας μας. Συμφωνοῦμε σ’αὐτὸ πλήρως μὲ τὸν Πρόεδρο τῆς Δημοκρατίας καὶ τὸν καλοῦμε νὰ ἐμμείνει στὴ θέση αὐτή. Κι ἀκόμα, ἐμεῖς θὰ πρέπει νὰ θέσουμε τοὺς ὅρους μας. Πιστεύουμε ὅτι εἶναι ἡ κατάλληλη στιγμή, μπροστὰ στὴν ἐπιθετικότητα τῆς Τουρκίας καὶ τὴν προώθηση ἀπ’ αὐτὴ νέων τετελεσμένων, γιὰ ἀλλαγὴ τῆς πορείας μας στὸ Κυπριακό. Θὰ πρέπει νὰ ἀναδείξουμε τὴν πραγματικὴ ὑφὴ τοῦ προβλήματός μας ποὺ εἶναι ἡ εἰσβολὴ ἑνὸς ξένου κράτους καὶ ἡ κατοχὴ ἑνὸς ἄλλου κράτους. Νὰ ὑπενθυμίσουμε τὸ ἐθνικὸ ξεκαθάρισμα καὶ τὸν συνεχιζόμενο ἐποικισμὸ τῶν κατεχομένων ἐδαφῶν μας. Δὲν ἀρνούμαστε τὶς συνομιλίες. Οἱ συνομιλίες, ὅμως, ἂν ἀναμένουμε νὰ φέρουν κάποιο ἀποτέλεσμα, θὰ πρέπει νὰ διεξαχθοῦν σ’ αὐτὴ τὴ βάση, ποὺ εἶναι ἡ θλιβερὴ καὶ ἀναντίλεκτη πραγματικότητα.

 Ἡ νέα ἐπιθετικὴ συμπεριφορὰ τῆς Τουρκίας, ὅπως ἐκδηλώθηκε στὴν ΑΟΖ μας, θὰ πρέπει νὰ μᾶς ἔχει πείσει καὶ γιὰ κάτι ἄλλο. Ὅτι θὰ πρέπει νὰ διαθέτουμε ἔστω καὶ μιὰ στοιχειώδη ἀποτρεπτικὴ δύναμη· καὶ ὅτι θὰ πρέπει νὰ συμπλεύσουμε μὲ τὰ συμφέροντα ἄλλων ἰσχυρότερων χωρῶν, στὴν περιοχή. Ἕνα κράτος, ποὺ παραμέλησε ἐδῶ καὶ χρόνια τὴν ἄμυνά του, ποὺ δὲν ἀνανεώνει καὶ δὲν ἐμπλουτίζει τὰ ὁπλικά του συστήματα καὶ ποὺ ἔχει περιορίσει στὸ ἐλάχιστο τὸν χρόνο τῆς στρατιωτικῆς θητείας τῶν πολιτῶν του, εἶναι ἀδύνατο νὰ πειθαναγκάσει ἕναν ἐπιθετικὸ ἀντίπαλο σὲ παραίτηση ἀπὸ τούς, μὴ ἀποκρυπτόμενους ἄλλωστε, στόχους του. Λέγεται προσφυῶς ὅτι οἱ ἰσχυροὶ δὲν σέβονται τὶς ἀνοχύρωτες πολιτεῖες. Ἡ πολιτικὴ ἰσχύος εἶναι καὶ σήμερα τὸ πᾶν. Καὶ δὲν ἐννοοῦμε, ἐπαναλαμβάνουμε, μόνον ἢ κυρίως, τὴ στρατιωτικὴ ἰσχύ. Ὑπάρχουν ἄλλες, ἰσχυρότερες χῶρες, ποὺ ἔχουν ζωτικὰ συμφέροντα στὴν περιοχή. Θὰ πρέπει μὲ ἐπιμονὴ καὶ μεθοδικότητα νὰ τὶς προσεγγίσουμε καὶ νὰ συντονιστοῦμε μαζί τους.

 Ἐρχόμενοι, καθημερινά, σὲ ἐπαφὴ μὲ τὸν λαό μας, ἔχουμε συναποκομίσει τὴ βεβαιότητα ὅτι ὅλοι ἐγκολπώνονται τὶς πιὸ πάνω θέσεις  καὶ ὅτι εἶναι ἕτοιμοι καὶ γιὰ ἀγώνα καὶ γιὰ θυσίες. Ἀπαιτεῖται μόνον ὁδηγητικὴ ἰδέα. Κι εἶναι ἀνάγκη ὁ Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας καὶ ὅλη ἡ πολιτικὴ ἡγεσία, ὡς ἕνας ἄνθρωπος, νὰ φανοῦν ἀντάξιοι τῶν περιστάσεων καὶ νὰ ἀναλάβουν αὐτὸ τὸ καθῆκον· θὰ πρέπει νὰ καταλάβουμε ὅτι τώρα, ὅσο ποτὲ ἄλλοτε, κινδυνεύουμε μὲ τὴν ὁριστικὴ ἀπώλεια τῆς δυνατότητας νὰ ἐπιβιώσουμε, ὡς Ἕλληνες, στὴν πατρίδα μας.

Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

Μπορεῖ ἀπὸ τὶς καταστάσεις ποὺ βιώνουμε νὰ μειώνεται σήμερα ἡ χαρὰ ἀπὸ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ. Αὐξάνεται ὅμως, ὁ βαθμὸς τῆς πίστης καὶ τῆς ἐλπίδας. Τῆς πίστης πρὸς τὸν «καθαιρέτην τοῦ ᾍδου» καὶ τῆς ἐλπίδας ὅτι οἱ δυνάμεις τοῦ φωτὸς θὰ κατισχύσουν τῶν δυνάμεων τοῦ σκότους· καὶ ὅτι στὸ τέλος τὸ δίκαιο καὶ ἡ ἠθικὴ θὰ ἐπικρατήσουν.

Μὲ αὐτὲς τὶς σκέψεις  χαιρετίζουμε, καὶ πάλι, μὲ τὸν ἐλπιδοφόρο  χαιρετισμὸ «Χριστὸς Ἀνέστη» ὅλους, καὶ ἰδιαίτερα τοὺς ἐμπερίστατους: τοὺς ἀσθενεῖς, τοὺς ἐκτοπισμένους, τοὺς ἐγκλωβισμένους, τοὺς ἀγνοουμένους καὶ τοὺς συγγενεῖς τους. Εἴμαστε σίγουροι ὅτι ὁ Ἀναστὰς Κύριος θὰ χαλυβδώσει τὴ θέλησή μας γιὰ ἀγώνα καὶ θὰ συντμήσει τὸν χρόνο τῆς δοκιμασίας μας, χαρίζοντάς μας, μαζὶ μὲ τὴν ἐπίγνωση τῆς Ἀληθείας Του καὶ τὴν ἐλευθερία τῆς πατρίδος μας.

            Αὐτῷ ἡ δόξα καὶ τὸ Κράτος, εἰς τοὺς αἰῶνας, Ἀμήν.

 

Μετ’ εὐχῶν διαπύρων ἐν Χριστῷ ἀναστάντι,

†Ο ΚΥΠΡΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

 

Ἐν τῇ Ἱερᾷ Ἀρχιεπισκοπῇ Κύπρου,

            Ἅγιο Πάσχα 2018.

Print Friendly

Share this post