«Ας σταματήσουμε ως Ελληνισμός την κατρακύλα…»

«Ας σταματήσουμε ως Ελληνισμός την κατρακύλα…»

Τόση χοντροκοπιά, τόση μυωπία, τόσο μένος, τόσο μίσος, τόση τύφλα, τόσο κακό να προέλθει όχι από ξένους, μα από δικούς, ενάντια στο ιερότερο απόκτημά μας! Ενάντια στην ίδια την πατρίδα μας! Δεν υπάρχει προηγούμενο στην Ιστορία μας.

 Να χάνει η μάνα το παιδί, τον άντρα, τον αδελφό, τους δικούς της για κάποιο σκοπό το δέχεται με τον καιρό. Αλλά να υποφέρει ο λαός μας τόσα ανήκουστα, διότι κάποιοι ξένοι (με δικούς μας) τα σχεδίασαν να συμβούν, ώστε να δοθεί στον Τούρκο η αφορμή να μοιράσει και σταδιακά να απορροφήσει την Κύπρο ανυπεράσπιστη, κανένας και καμιά ελληνική συνείδηση δεν το συγχωρεί. Δεν το κατανοεί. Όσα χρόνια κι αν περάσουν. Όσο βάλσαμο κι αν βάλουν στις πληγές. Όση εκλογίκευση των γεγονότων κι αν γίνει.

Με τον ήχο των σειρήνων στις 8.20 το πρωί, ώρα που εκδηλώθηκε το προδοτικό πραξικόπημα, η Κυπριακή Δημοκρατία θυμάται και καταδικάζει τη μαύρη επέτειο του πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου, 1974.

Ούτε και οι τιμώμενοι σήμερα πεσόντες μπόρεσαν να αποδεχτούν ή να βρουν ένα λόγο, ένα ελαφρυντικό στη βάναυση παραφροσύνη των κραυγαζόντων τότε «Χριστός Ανέστη». Μπροστά σ’ αυτά τα παλικάρια, σ’ αυτή τη λιονταρίσια λεβεντιά της Δημοκρατίας είναι που γονυπετούμε μνημονεύοντάς τους σήμερα επίσημα, η Πολιτεία, η Εκκλησία και η Κοινωνία.

Μέσα στο πλαίσιο των εκδηλώσεων με αφορμή τη συμπλήρωση 45 χρόνων από το προδοτικό πραξικόπημα, τελέστηκε επίσημο μνημόσυνο στον Ιερό Ναό Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στη Λευκωσία, προϊσταμένου του Αρχιεπισκόπου Κύπρου κ.κ. Χρυσοστόμου, και συμπαραστατούμενου από τον Επίσκοπο Μεσαορίας κ. Γρηγόριο, με την παρουσία των Υπουργών Οικονομικών και Αμύνης, του Προέδρου της Βουλής, της πολιτικής, πολιτειακής, στρατιωτικής και θρησκευτικής ηγεσίας του τόπου, οι οποίοι τίμησαν σήμερα τη μνήμη εκείνων που έπεσαν ηρωικά την αποφράδα ημέρα της 15ης Ιουλίου 1974, υπερασπιζόμενοι τη δημοκρατία και τη νομιμότητα.

Το μνημόσυνο τελέστηκε στις 8.30 το πρωί. Τον επιμνημόσυνο εκφώνησε ο Πρόεδρος του Κινήματος Σοσιαλδημοκρατών κ. Μαρίνος Σιζόπουλος.

Ακολούθησε τρισάγιο που τελέστηκε από τον Μακαριώτατο στους τάφους των πεσόντων στο κοιμητήριο Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης και κατάθεση στεφάνων από τους παρευρισκόμενους.

Τηρήθηκε ενός λεπτού σιγή και έγινε ανάκρουση του Εθνικού Ύμνου.

Ας σταματήσουμε ως Ελληνισμός την κατρακύλα: Παλαιότερα οι Έλληνες γέννησαν ένα Μιλτιάδη και ένα Θεμιστοκλή, για να τους εξευτελίσουν με καταδίκη τους σε φυλάκιση. Ανέτρεψαν ένα Σωκράτη, τον σοφό των σοφών, για να τον ποτίσουν το κώνειο. Επινόησαν τη Δημοκρατία, το πολίτευμα των πολιτευμάτων, για να το στραγγαλίσουν με τον Πελοποννησιακό πόλεμο.

Και στον 20° αιώνα; Πέτυχαν τη Συνθήκη των Σεβρών με τη Μεγάλη Ελλάδα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών, για να την οδηγήσουν στην πανωλεθρία της Μικρασιατικής καταστροφής. Δημιούργησαν το έπος της Πίνδου και της Αντίστασης στην Κατοχή και σε λίγο αλληλοαναιρέθηκαν στον εμφύλιο. Στην Κύπρο ύψωσαν το απαρομοίαστο πύργωμα της ΕΟΚΑ του 55-59 και σε λίγο το εκμηδένισαν με το εγκληματικό έκτρωμα της ΕΟΚΑ Β’.

Ένας ποιητής γράφει σε ένα στίχο «Όσοι τις δάφνες στην καρδιά να φέρετε φοβάσθε, αφορισμένοι να ‘σθε». Και εμείς προσθέτουμε, όπως χαρακτηριστικά τόνιζε κι ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Α΄: «Όσοι στέκεστε ορθοί και μάχεστε για την πίστη, την πατρίδα, την ελευθερία και την τιμή και δεν φοβάσθε, ευλογημένοι να ‘σθε! Ναι, ευλογημένοι να ‘σθε!»

Αρχιμ. Τριφύλλιος Ονησιφόρου
Ιερά Αρχιεπισκοπή Κύπρου

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΟΥ Κ.Σ. ΕΔΕΚ Δρα ΜΑΡΙΝΟΥ ΣΙΖΟΠΟΥΛΟΥ

ΣΤΟ ΕΤΗΣΙΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ ΤΟΥ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑΤΟΣ (ΔΙΟΡΓΑΝΩΤΗΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ- ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΑΙ ΕΛΕΝΗΣ)

ΛΕΥΚΩΣΙΑ 15 ΙΟΥΛΙΟΥ 2019

 

Ο χρόνος δεν έχει επουλώσει τις πληγές. Τα επακόλουθα της προδοσίας και της τραγωδίας πιο επικίνδυνα από ποτέ σημαδεύουν τη ζωή και τις σκέψεις μας.

Στην Κύπρο ζούμε ακόμα τις συνθήκες της τραγωδίας και της αβεβαιότητας.

Οι πατρογονικές εστίες βρίσκονται υπό κατοχή και η χιλιόχρονη Ελληνική πολιτισμική κληρονομιά βιάζεται.

Τα αρχαία θέατρα παραμένουν σιωπηλά και οι εκκλησίες μετατρέπονται σε στάβλους και εγκαταλελειμμένα σκιάχτρα.

Ο τουρκικός στρατός εξακολουθεί να διχοτομεί την πατρίδα μας και το δήθεν διάτρητο συρματόπλεγμα  εξευτελίζει την εθνική μας αξιοπρέπεια και  πληγώνει την κρατική μας  κυριαρχία.

Ο Πενταδάκτυλος καρφωμένος στην καρδιά με τα πέτρινα καρφιά της κατοχικής σημαίας, μας υπενθυμίζει νυχθημερόν  ποιο είναι το καθήκον μας.

Ο κατακτητής στη νέα παγκόσμια τάξη πραγμάτων εισπράττει εύσημα για δήθεν εποικοδομητική στάση.

Το θύμα  εκβιάζεται να προσυπογράψει την εθελούσια διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και τη νομιμοποίηση των κατοχικών δεδομένων. Πιέζεται να αποδεχθεί να καταστεί δεύτερης κατηγορίας μέλος της Ε.Ε., να απεμπολήσει πολιτικά και ανθρώπινα δικαιώματα, να νομιμοποιήσει τον εποικισμό και να προσυπογράψει τον αφελληνισμό πατρογονικών εστιών.

Και εμείς πιστοί και ταπεινοί προσκυνητές βρισκόμαστε για 45η χρονιά για να μνημονεύσουμε αυτούς που όρθωσαν το ανάστημά τους ενάντια στις κάθε λογής συνωμοσίες, που υπερασπίσθηκαν τη συνταγματική νομιμότητα και την ελευθερία της πατρώας γης, που σημάδεψαν ανεξίτηλα την εποχή τους και ο θάνατός τους πέραν από το βαρύ πένθος που προκάλεσε, αποτελεί παρακαταθήκη για μελλοντική αξιοποίηση.

Κορυφαία προσωπικότητα αυτού του αγώνα ο Εθνάρχης Μακάριος. Παρά τη βιολογική του απουσία, παραμένει ζωντανή και ανεξίτηλη στο χρόνο η ηγετική του φυσιογνωμία και η παρακαταθήκη του με τα διαχρονικά και πάντα επίκαιρα πολιτικά του μηνύματα.

Ο Μακάριος ζει στις καρδιές και τη συνείδηση του λαού μας. Η ανάμνησή του προκαλεί σκιρτήματα συγκίνησης και περηφάνιας. Ο χρόνος εξαφανίζει τα μικρά, τα ασήμαντα και τα ευτελή. Αναδεικνύει όμως τα μεγάλα και σημαντικά.

Σε μια περίοδο όπου επιχειρείται συστηματικά η διαγραφή της ιστορίας, με τους ενόχους να αθωώνονται και τους αθώους να ενοχοποιούνται, οφείλουμε με θάρρος, αντικειμενικότητα και διεισδυτικότητα να προχωρήσουμε σε μια ιστορική αναδρομή, να καταγράψουμε τα αίτια και τα αιτιατά που μας οδήγησαν στην τραγωδία του 1974, τις συνέπειες της οποίας εξακολουθούμε να βιώνουμε και σήμερα επικίνδυνες όσο ποτέ άλλοτε.  Όπως είπε και ο δολοφονημένος από την ΕΟΚΑ Β΄ ήρωας ποιητής Δώρος Λοΐζου η αλήθεια είναι πιο καυτή και από τη μήτρα του ήλιου.

Στόχος δεν είναι η ανάξεση πληγών, η διαίρεση του λαού και ο διχασμός, τις συνέπειες του οποίου η πατρίδα μας εξακολουθεί να υφίσταται. Μόνο η ιστορική αυτογνωσία μπορεί να διορθώσει την πορεία μας, να ανατροφοδοτήσει τους στόχους μας και να μας οδηγήσει στη διεκδίκηση δίκαιης, λειτουργικής και βιώσιμης λύσης.

Μοιραία η μνήμη σήμερα ταξιδεύει στη γένεση και τους υπευθύνους της τραγωδίας. Επαναφέρει στη μνήμη μας τους ολιγάριθμους Ελληνόφωνους επίορκους της Ελλάδας και της Κύπρου.

Η σκέψη στρέφεται με οργή προς τους χουντικούς δεσμώτες του Ελληνικού λαού οι οποίοι καθοδηγούμενοι από ξένα κέντρα αποφάσεων και σε συνεργασία με την ΕΟΚΑ Β΄ άνοιξαν τις κερκόπορτες στον τουρκικό Αττίλα, που δεν μπορούσε να πατήσει την Κύπρο εάν η προδοσία δεν άφηνε αφύλακτες τις ακτές της Κερύνειας. Το τουρκικό ασκέρι δεν το έφερε η αγαπημένη θάλασσα της Κερύνειας, αλλά η προδοσία και η εθελούσια παράδοση εδαφών.

Η 15η και η 20η Ιουλίου 1974  ήταν οι δύο φάσεις του ίδιου εγκληματικού σχεδίου το οποίο είχε εκκολαφθεί από τους ΝΑΤΟικούς κύκλους και υλοποιήθηκε με τη συνεργασία Ελλήνων πολιτικών και στρατιωτικών.

Ήταν το αποκορύφωμα μιας 10ετούς συνωμοσίας η οποία άρχισε με την τουρκοανταρσία του 1963. Αποσκοπούσε στην πραξικοπηματική ανατροπή του Αρχ. Μακαρίου, την κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και την επιβολή της διπλής ένωσης για να αποτραπεί δήθεν η Κουβανοποίηση της Κύπρου.

Πραγματικός στόχος, η νομιμοποίηση της Βρετανικής παρουσίας στην Κύπρο  και η ικανοποίηση των επεκτατικών στόχων της Τουρκίας, η οποία επεδίωκε έξοδο προς την Ανατολική Μεσόγειο και ενίσχυση της πολιτικοστρατιωτικής της παρουσίας, ώστε να καταστεί περιφερειακή δύναμη με παγκόσμια εμβέλεια.

Η συνωμοσία σε βάρος της Κύπρου άρχισε να εξυφαίνεται σε πολλαπλά επίπεδα, πολιτικά και στρατιωτικά. Εμπροσθοφυλακή υλοποίησης Έλληνες πολιτικοί και στρατιωτικοί και Έλληνες  Κύπριοι συνοδοιπόροι.

Το πρώτο πραξικόπημα ανατροπής του Μακαρίου σχεδιάστηκε στην  Αθήνα την άνοιξη του 1965. Ματαιώθηκε μετά από παρέμβαση του τότε Έλληνα Πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου.

Το δεύτερο με την κωδική ονομασία ΕΡΜΗΣ, θα πραγματοποιείτο στις 10 Μαρτίου 1970 σε συνδυασμό με τη δολοφονική απόπειρα που επιχειρήθηκε εναντίον του Αρχιεπισκόπου και την κατάρριψη του ελικοπτέρου στο οποίο επέβαινε. Ματαιώθηκε λόγω της διάσωσής του.

Το τρίτο προγραμματίσθηκε να πραγματοποιηθεί στις 15 Φεβρουαρίου 1972 μετά τη ρηματική διακοίνωση της χούντας για παραίτηση του Μακαρίου από την προεδρία του κράτους και είχε ως συντονιστή τον πρέσβη της χούντας στη Λευκωσία Κων. Παναγιωτάκο.

Ματαιώθηκε λόγω της διαρροής της πληροφορίας και της μαζικής κινητοποίησης του λαού με αποκορύφωμα το ογκώδες συλλαλητήριο στην πλατεία της Αρχιεπισκοπής.

Μεταξύ άλλων ακαταμάχητο τεκμήριο της αντεθνικής δραστηριότητας της χούντας είναι το σημείωμα το οποίο συνέταξε ο Κων. Παναγιωτάκος στις 25.2.1972 μετά τη συνάντησή του με τον πρέσβη της Τουρκίας στην Αθήνα. Παραδέχεται ότι αυτός συντόνιζε τους 3 Μητροπολίτες εναντίον του Μακαρίου. Βολιδοσκόπησε μάλιστα τον τούρκο πρέσβη κατά πόσο η Τουρκία ενδιαφέρεται να συνεργασθεί με την Αθήνα για την ανατροπή του Μακαρίου, με στόχο να προωθηθούν τα κοινά συμφέροντα των δύο χωρών όπως πρόσφατα είχαν συμφωνηθεί, με τη σύμφωνη γνώμη των συμμάχων τους.

Οι συνεχείς αποτυχίες της χούντας να ανατρέψει τον Μακάριο, οδήγησαν στην αποστολή του Γ. Γρίβα στην Κύπρο και την ίδρυση της παράνομης οργάνωσης ΕΟΚΑ Β΄ το φθινόπωρο του 1971.

Ως αρχηγός της ΕΟΚΑ Β΄ο Γρίβας εκπόνησε τρία σχέδια πραξικοπήματος σε βάρους του Αρχ. Μακαρίου,το «ΣΦΕΝΔΟΝΗ»το Δεκέμβριο του 1971, το «ΑΠΟΛΛΩΝ» την άνοιξη του 1973 και το «ΝΙΚΗ» τον Ιούνιο του 1973με στόχο την κατάληψη της εξουσίας.

Η ανάληψη της εξουσίας στην Ελλάδα το Νοέμβριο του 1973 από τη χούντα του Ιωαννίδη εντατικοποίησε την πολεμική ενάντια στον Μακάριο.

Η πρώτη απόφαση για  την πραξικοπηματική ανατροπή του Μακαρίου λήφθηκε το Φεβρουάριο του 1974 με πρωταγωνιστές, τους Γκιζίκη, Ιωαννίδη, Ανδρουτσόπουλο και Μπονάνο.

Η απόφαση αυτή επιβεβαιώθηκε σε δεύτερη συνάντηση των ιδίων με τη συμμετοχή και του αρχηγού του στρατού Γαλατσάνου στις αρχές Απριλίου 1974, κατά την οποία καθορίσθηκε ο χρόνος πραγματοποίησης, ο αρχηγός και υπαρχηγός του πραξικοπήματος, καθώς και οι δυνάμεις που θα λάμβαναν μέρος.

Στις 2 Ιουλίου του 1974 δύο δηλ. ημέρες πριν από την παραλαβή από τον δικτάτορα Γκιζίκη, της γνωστής επιστολής Μακαρίου, έγινε στην Αθήνα η τελική σύσκεψη παρουσία του αρχηγού και υπαρχηγού του πραξικοπήματος κατά την οποία καθορίσθηκαν τα συνθηματικά, η μορφή της επιχείρησης καθώς και η μέρα και ώρα έναρξης του πραξικοπήματος.

Όσον αφορά την τύχη του Μακαρίου οι οδηγίες ήταν σαφείς. Σε περίπτωση διάσωσης από την επίθεση στο Προεδρικό, να συλληφθεί και να σταλεί στην Αθήνα.

Με βάση τις παραπάνω οδηγίες ορίσθηκαν και οι δυνάμεις που θα λάμβαναν μέρος στην επίθεση εναντίον του Προεδρικού Μεγάρου το πρωινό της 15ης Ιουλίου. Δεν ήταν επίσης τυχαίο το γεγονός ότι το χουντοκρατούμενο ΓΕΕΦ απέστειλε αριθμητικά και οπλικά υπέρτερες στρατιωτικές δυνάμεις για να κυνηγήσουν το Μακάριο στην Πάφο, απ’ ότι απέστειλε στις 20 Ιουλίου στην περιοχή της απόβασης για την αντιμετώπιση της τουρκικήςαπόβασης.

Δυστυχώς, η δημοκρατική αντίσταση μερίδας του λαού μας δεν απέτρεψε την τραγωδία. Διέσωσε όμως την Κυπριακή Δημοκρατία και την αξιοπρέπεια του λαού μας, ο οποίος με απίστευτη ψυχική δύναμη προχώρησε στην ανασύνταξή της από τα ερείπια της καταστροφής. Αυτή την Κυπριακή Δημοκρατία οφείλουμε να προστατεύσουμε ως κόρη οφθαλμού για να την παραδώσουμε στις επόμενες γενιές.

Στα 45 χρόνια που μεσολάβησαν από τον μαύρο Ιούλιο του 1974, ποικιλώνυμοι πλανητάρχες, επιτήδειοι ουδέτεροι, σύγχρονοι Πιλάτοι, επιχείρησαν με ψευδοπροσχήματα να υπονομεύσουν την κρατική μας κυριαρχία, να κάμψουν το αγωνιστικό φρόνημα του λαού μας, να αναβαθμίσουν νομικά και πολιτικά το ψευδοκράτος, και να επιβάλουν λύση ετεροβαρή και άδικη, η οποία παραβιάζει παράφορα και προκλητικά το διεθνές δίκαιο και το ευρωπαϊκό κεκτημένο.

Στο όνομα των αγωνιστών αλλά και των νεκρών της δημοκρατικής αντίστασης, τη μνήμη των οποίων τιμούμε σήμερα, όχι από υποχρέωση, αλλά για παραδειγματισμό και αναβάπτισμα στα ιδανικά και τους αγώνες-τους, στο όνομα των χιλιάδων επώνυμων και ανώνυμων ηρώων της κυπριακής ελευθερίας, στα αθώα θύματα και τους παθόντες της τουρκικής θηριωδίας, οφείλουμε να διατηρήσουμε και να ενισχύσουμε την Κυπριακή Δημοκρατία, να διεκδικήσουμε για το λαό μας μια δημοκρατική λύση που να διασφαλίζει στις μελλοντικές γενιές ασφάλεια, όπου όλοι οι νόμιμοι κάτοικοι να απολαμβάνουν τα ίδια δικαιώματα, χωρίς διακρίσεις, χωρίς εθνοτικούς ή θρησκευτικούς διαχωρισμούς.

Οφείλουμε να αγωνισθούμε για λύση που δεν θα επιτρέπει την επανάληψη του παρελθόντος. Που δεν θα χρειασθεί οι μελλοντικές γενιές να βιώσουν όσα η δική μας και δεν θα έχουν το θλιβερό καθήκον να μνημονεύουν ήρωες ή θύματα είτε εμφύλιου σπαραγμού, είτε της τουρκικής βαρβαρότητας.

Η πορεία επίλυσης του κυπριακού τόσο με την κατάληξη στο διχοτομικό σχέδιο Ανάν, το οποίο ο λαός μας με υπευθυνότητα απέρριψε, όσο και τα αποτελέσματα της Πενταμερούς Διάσκεψης στο Κρανς Μοντανά, αλλά και η σημερινή προκλητική συμπεριφορά της Τουρκίας στην ΑΟΖ της πατρίδας μας, πρέπει να μας αφυπνίσουν. Να επαναπροσδιορίσουν την τακτική μας.

Ως πολιτική ηγεσία οφείλουμε να ακούσουμε και να αφομοιώσουμε τη δραματική έκκληση του Αρχ. Μακαρίουστην τελευταία ιστορική του ομιλία στην πλατεία Ελευθερίας στις 20 Ιουλίου 1977, ότι δηλ. «ο διακοινοτικός διάλογος με τη μορφή που διεξήχθη διέδραμε ήδη τη χρησιμότητά του, η Τουρκία τον αξιοποιεί ως άλλοθι για να εδραιώσει τα επεκτατικά της σχέδια. Ως εκ τούτου όσοι ενδιαφέρονται για πραγματική λύση θα πρέπει να ασκήσουν πιέσεις προς την Τουρκία».

Την ίδια στιγμή διακήρυξε με σθένος την έναρξη του μακροχρόνιου αγώνα, κατάληξη του οποίου θα είναι ο τερματισμός της κατοχής και η εξεύρεση λύσης δίκαιης και βιώσιμης, όπου όλοι οι κάτοικοί της θα απολαμβάνουν τα ίδια δικαιώματα.

Στη βάση των παραπάνω αρχών είναι μεν δύσκολη η ανατροπή των αρνητικών δεδομένων, είναι όμως εφικτή. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε να κυριαρχήσει το άδικο και να είμαστε η τελευταία γενιά Ελλήνων στην Κύπρο.

Αυτό πρέπει να αποτελεί το συμβόλαιο ενός λαού με την ιστορία και το έθνος.

Δεν είναι δυνατό αυτά τα  χώματα, τα αιώνια Ελληνικά, να παραδοθούν στους εχθρούς.

Σε αυτό τον αγώνα κανένας είτε ζωντανός, είτε νεκρός δεν δικαιούται απουσίας.

Μέχρι την απελευθέρωση των κατεχομένων εδαφών μας είμαστε υποχρεωμένοι όχι μόνο να αποτίουμε φόρο τιμής στους ήρωες της δημοκρατικής νομιμότητας και της ελευθερίας, αλλά και να καταθέτουμε τον ετήσιο απολογισμός μας.

Αυτό θα είναι και το καλύτερο μνημόσυνο για τους ήρωές μας, και μόνο τότε ο αιώνιος ύπνος τους θα είναι γαλήνιος, όταν η πατρίδα μας θα είναι και πάλι ελεύθερη και δημοκρατική, όπως την οραματίσθηκαν και για την πραγματοποίησή της αγωνίσθηκαν μέχρι την τελευταία τους πνοή.

Αιωνία θα είναι η μνήμη τους.

Print Friendly, PDF & Email

Share this post