Ιερά Μονή Τροοδιτίσσης (ανδρική)

Ιερά Μονή Τροοδιτίσσης (ανδρική)

Παρά τήν κοινότητα Πάνω Πλατρών (Τρόοδος) τῆς ἐπαρχίας Λεμεσοῦ.

Κοινόβιον. Ἡγούμενος: ὁ Πανοσιολογιώτατος Ἀρχιμ. κ. Ἀθανάσιος.

Σύμβουλοι: Πρωτοσύγκελλος Δαμασκηνὸς καὶ Οἰκον. Παγκράτιος.

Πατέρες: Οἰκον. Γεννάδιος, ῾Ιεροδιάκ. Πανάρετος καὶ Σωφρόνιος καὶ Μοναχοὶ Σπυρίδων, Εὐθύμιος, Βαρνάβας, Νεκτάριος, ᾿Αρσένιος, Νικόδημος
καὶ Φιλάρετος. Δόκιμος: Ραφαήλ.

Τηλεφωνικὸν Κέντρον: 25421663, τηλεομ.: 25421662.

Διεύθυνσις: 4812 ῾Ιερὰ Μονὴ Τροοδιτίσσης.

Ἠλεκτρ. διεύθ.: [email protected]

Πανηγυρίζει τὴν 15ην Αὐγούστου (Κοίμησις τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου)

*************************************

Η Ιερά Μονή της Τροοδιτίσσης κατέχει εξέχουσα θέση μεταξύ των Κυπριακών Μονών, όχι μόνο για την αξιοθαύμαστη φυσική ωραιότητα, η οποία την περικοσμεί, αλλά και για την αξιόλογη παλαιότητά της, για τον πλούτο των ζωγραφικών καλλιτεχνημάτων της και, συν τούτοις, για την σιωπηρή δράση, την οποία με ζήλο ανέπτυξε και αναπτύσσει, παρά τις αλλεπάλληλες δυσχερείς περιστάσεις.

Κτισμένη ψηλότερα από όλες τις Μονές του Νησιού, 1370 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, βασιλεύει μέσα στην τερπνότατη πευκοσκεπή αγκάλη του Τροόδους, του αγέρωχου αυτού Κυπριακού Ολύμπου· γι’ αυτό και προσφυέσταταέχει ονομαστεί «Τροοδίτισσα».

Παράδοση και ιστορία προσφέρουν αδιασάλευτη στήριξη στην σεβαστή αρχαιότητα της Μονής. Άρχισε το θείον έργο της ως ασκητικό σπήλαιο, μέσα στην φρικτή καταιγίδα της εικονομαχίας και των αραβικών επιδρομών, και το συνέχισε επί μακρούς αιώνες ως σεβάσμιο οργανωμένο κέντρο μοναχικής άθλησης και γενικότερης εκκλησιαστικής και εθνικής δράσης. Η Τροοδίτισσα έχει δείξει αδάμαστη αντοχή σε κάθε εναντιότητα, επέζησε μέσα από την Φραγκική καταδυνάστευση, υπερενίκησε τον διαλυτικό φανατισμό της Τουρκικής αλλοδοξίας, και με επαινετή ευστάθεια συνεχίζει τον καλό αγώνα της μοναστηριακής παράδοσης.

Κατά τούς χρόνους της εικονομαχίας, πολλοί ζηλωτές Μοναχοί έφυγαν κρυφά σε χώρες που δεν ίσχυε η θέληση του εικονομάχου Αυτοκράτορα. Η παράδοση προσθέτει ειδικότερα ότι ο Μοναχός, που είχε μαζί του μία εικόνα της Παναγίας, που αργότερα ονομάστηκε Τροοδίτισσα, κατέφυγε στο Ακρωτήρι της Λεμεσού στην Μονή τουΑγίου Νικολάου, κατά το έτος 762. ΟΜοναχός έμεινε στην ονομαστή αυτή Μονή του Ακρωτηρίου εικοσιπέντε περίπου χρόνια, δηλαδή μέχρι το 787. Κατά το έτος εκείνοκατέπαυσε ο πρώτος σάλος της εικονομαχίας.

Ο μοναχισμός άρχισε και πάλιν να ανθεί, ο δε φυγάς Μοναχός έκρινε ότι ήρθε και γι’ αυτόν ο καιρός της ήσυχης επί των ορέων ασκητικής ζωής.

Στην εκπλήρωση του ευσεβούς αυτού πόθου του τον βοήθησε η ίδια η Παναγία της οποίας το ιστορικό ζωγραφισμένο ομοίωμα διαφύλαττε με τόση στοργή αφού του παρουσιάστηκε καθ ύπνον, και του υπέδειξε να μεταφέρει την εικόνα και την μοναχική του σκήτη στον τόπο, πάνω από τον οποίο θα έβλεπε στήλη πυρός.

Ο ασκητής αποχαιρέτησε τούς Μοναχούς του Αγίου Νικολάου και, κρατώντας καλάτυλιγμένο τον ιερό του θησαυρό, ξεκίνησεκατευθυνόμενος προς το μυστηριώδες φως, το οποίο έλαμπε στην πλαγιά του Κυπριακού Ολύμπου. Πέρασε μέσα από τιςκαλλιεργημένες εκτάσεις, προχώρησε στα ακατοίκητα δασώδη ύψη και, χωρίςδυσκολία, κάτω από την ασφαλή οδηγία της θεϊκής πύρινης στήλης, έφθασε στοσπήλαιο, το μέχρι σήμερα γνωστό ως «το Σπήλαιον της Τροοδιτίσσης».

Στο ειρηνικό και απόκοσμο αυτό Σπήλαιο έζησε τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του ο Μοναχός, μέσα στα χιόνια και τις καταιγίδες, αφιερωμένος στην προσευχή, νηστεία και μελέτη των Ιερών Συγγραμμάτων, και προσφέροντας τηνανεκτίμητη εικόνα προς ασπασμό στους κατ αρχάς λίγους καισυνεχώς περισσότερους ευσεβείς προσκυνητές, οι οποίοιπροσέρχονταν για να ακούσουν για την θαυμαστή διάσωσήτης και να προσφέρουν φόρο τιμής στον σεβάσμιο Ασκητή.

Αργότερα ο Μοναχός πέθανε και τάφηκε έξω από το Σπήλαιο, χωρίς να αξιωθεί να κτίσει Μονή, όπως το ποθούσε, για να στεγάσει με πλήρη ασφάλεια την εικόνα του, η οποία φημιζόταν πλέον ως «η Παναγία η Τροοδίτισσα».

Τα χρόνια περνούσαν και η εικόνα της Παναγίας έμενε μόνη μέσα στο Σπήλαιο. Κατά το έτος 990 περίπου ευσεβής βοσκός από χωριό που ονομαζόταν Αφαμηςδιέκρινε φως κάθε βράδυ μεταξύ βράχων ψηλά στο Τρόοδος. Ήταν βέβαιος ότι δεν επρόκειτο για συνηθισμένο φως. Ανέφερε το γεγονός της μυστηριώδους εκείνης λάμψης και σε άλλους και με υπόδειξη των εκκλησιαστικών Αρχών ξεκίνησε μία ομάδα διερεύνησης συνοδευόμενη από ιερέα. Η αναρρίχηση στους βράχους την νύκτα ήταν δύσκοληαλλά το φως έλαμπε όπως το Αστέρι που είδαν οι Μάγοι στην Ανατολήκαι οδηγούσε την ομάδα στον δρόμο τηςμολονότι κατά διαστήματα εχάνετο. Όταν έφθασαν προ του Σπηλαίου, είδαν ότι κανένας δεν κατοικούσε εκεί ούτε υπήρχαν ορατά ίχνη χειρός η ποδός ανθρώπου, ένα κανδήλι όμως κρεμασμένο από τον βράχο έκαιε μπροστά από μία ωραιότατη εικόνα της Παρθένου Μαρίας.

Η ανακάλυψη του Σπηλαίου με την σεβάσμια εικόνα της Παναγίας και με το θαυμαστό φως συγκίνησε τούς ευσεβείς χριστιανούς και αποφασίστηκε, ως επιβεβλημένη πλέον, η ίδρυση Μοναστηριού πλησίον του ιερού Σπηλαίου.

Προσλήφθηκαν κτίστες από τα πλησίον χωριά και η εργασία της θεμελίωσης της νέας Μονής άρχισε, παρά τα εμπόδια στα οποία προσέκρουε, λόγω της μεγάλης κατωφέρειας που σχημάτιζε το έδαφος και της σκληρότητας των βράχων, η οποία καθιστούσε την χρησιμοποίησή τους δύσκολη και δαπανηρή.

Το απαραίτητο νερό για την κατασκευή του πηλού μεταφερόταν μέσα σε στάμνες από τον μικρό ποταμό ο οποίος τρέχει σε μικρή απόσταση ανατολικά του Σπηλαίου. Αόρατη όμως δύναμη εμπόδιζε την μεταφορά, διότι οι στάμνες διαρκώς γλιστρούσαν από τούς ώμους των εργατών και κομματιάζονταν πάνω στους βράχους. Γενικότερα, δεν σημειωνόταν καμιά πρόοδος στο έργο της ανοικοδόμησης, διότι η οικοδομή την οποία οι εργάτες εκτελούσαν την ημέρα έπεφτε την νύκτα και το πρωί παρουσιαζόταν σωρός ερειπίων. Τι έπρεπε να γίνει;

Κάποιο πρωί, μια στάμνα γεμάτη καθαρό νερό ανακαλύφθηκε προς τα δυτικά του Σπηλαίου, κάτω στο γωνιακό κοίλωμα που σχηματίζεται από την προσέγγιση των λόφων. Ήταν φανερό πλέον ότι Άγγελος Κυρίου είχε τοποθετήσει εκεί την στάμνα αυτή του νερού, για να φανερώσει το σημείο που κρυβόταν πηγή και που υπήρχε ευνοϊκή θέση για το νέο Μοναστήρι. Έσκαψαν και ανακάλυψαν την ελπιζόμενη πηγή, και στο πλησίον αυτής ισοπέδωμα άρχισαν χωρίς αναβολή την θεμελίωση της Μονής. Το έργο δεν εμποδίστηκε πλέον· οι τοίχοι δεν έπεφταν κατά την νύκτα, διότι το νέο Μοναστήρι κτιζόταν στον τόπο της θείας εκλογής. Μόλις συμπληρώθηκε το κτίσιμο του Ναού, τοποθετήθηκε μέσα σ’ αυτόν με λαμπρή τελετήη Τροοδίτισσα Παναγία του Σπηλαίου.

Τον ιερό αυτό Ναό τον πυρπόλησαν οι Τούρκοι κατακτητές κατά το έτος 1585, μαζί δε με αυτόν και ολόκληρη την Μονή. Οι Μοναχοί με μεγάλη δυσκολία κατόρθωσαν να διασωθούν μέσα στο δάσος, θρηνούντες την μεγάλη συμφορά τους. Ο τότε ηγούμενος της Μονής Παρθένιος, βοηθούμενος από τούς Μοναχούς του και από τις γύρω Κοινότητες, προέβη και πάλι στην ανοικοδόμηση της Μονής. Έκτισε κελιά και ξενώνα και ανήγειρε εκ βάθρων τον σεβάσμιο της Παναγίας Ναό. Στον νέο αυτό Ναό, μέσα σε σκαλιστό πλαίσιο, έστησε την παλαιά θαυματουργό εικόνα της Παναγίας, η οποία, μετά την πυρκαγιά, βρέθηκε καλά φυλαγμένη κάτω από μια μηλιά του κήπου της μονής.

Δυστυχώς και ο ιερός εκείνος Ναός κάηκε κατά τα τέλη του 1842 εξ απροσεξίας, από κερί που λησμονήθηκε μέσα σ’ αυτόν αναμμένο· τότε δεεκτός από πολλές εικόνες και οστά Μαρτύρων και Αγίων και παλαιών εγκολπίων, αποτεφρώθησαν καιτα έγγραφα των προνομίων της Μονής, τα οποία μαζί με άλλα κειμήλια φυλάσσονταν μέσα στο Ιερό, εντός ξύλινης θήκης.

Χωρίς αναβολή, με την φροντίδα του δραστήριου Ηγουμένου Μελετίου, άρχισε να κτίζεται νέος Ναός, ο μέχρι σήμεραδιατηρούμενος τρίκλιτος, ευρυχωρότερος βεβαίως του παλαιού, για να επαρκεί στον συνεχώς αυξανόμενο αριθμό των προσκυνητών, τούς οποίους προσείλκυε η φήμη της παλαιάς θαυματουργού εικόνος.

Κατά το έτος 1939, απεβίωσε ο Ηγούμενος της Μονής ΙάκωβοςΤότεοΜητροπολίτης Πάφου Λεόντιος μετέτρεψε τοσύστημα της λειτουργίας της Μονής από Ιδιόρρυθμο σε Κοινοβιακόαφού κάλεσε γιατον σκοπό αυτό Μοναχούς από την ΜονήΣταυροβουνίουμε Προϊστάμενο τον Οσιώτατο Μοναχό ΔαμασκηνόΜετά από τρίαέτη απεβίωσε και ο ΠροϊστάμενοςΔαμασκηνός και έγινε Ηγούμενος ο Αρχιμανδρίτης της Παγκράτιοςτον οποίοεκάλεσαν από το Πατριαρχείον Αλεξανδρείας.

Η γραφική Τροοδίτισσα, ως Κοινόβιο, ανέκτησε στα χέρια του Ηγουμένου Παγκρατίουτον ρυθμό της ομαλής δραστήριας Μοναχικής ζωήςκαι φαινόταν σαν μια όαση μέσα στην έρημοπουανάπαυε τους ευσεβείς προσκυνητές και επισκέπτεςτηςΤον Απρίλιο του 1968 ανεπαύθη εν Κυρίω ο Ηγούμενος Παγκράτιος και αντί’ αυτού ανέλαβε τηνηγουμενία ο ιερομόναχος της Μονής Αθανάσιοςσυνεχίζοντας το έργο του προκατόχου του και τηνιεράν αποστολή της Μονής.

Πηγή: www.impaphou.org

Περισσότερα για την Ιερά Μονή διαβάστε εδω…

Print Friendly, PDF & Email

Share this post