Ιερά Αρχιεπισκοπή Κύπρου: Λειτουργίες – Κηρύγματα 21-23 Ιουνίου 2026

ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ – ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ

Ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Κύπρου κ.κ. Γεώργιος την Κυριακή, 21 Ιουνίου 2026, θα λειτουργήσει και κηρύξει στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου Λυκαβηττού.

Ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Καρπασίας κ. Χριστοφόρος την Κυριακή, 21 Ιουνίου 2026, θα λειτουργήσει και κηρύξει στον Καθεδρικό Ναό Αποστόλου Βαρνάβα στη Λευκωσία.

Ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Νεαπόλεως κ. Πορφύριος την Κυριακή, 21 Ιουνίου 2026, θα λειτουργήσει και κηρύξει στον Ιερό Ναό Αγίας Παρασκευής στη Νήσου.

Ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Μεσαορίας κ. Γρηγόριος την Κυριακή, 21 Ιουνίου 2026, θα λειτουργήσει και κηρύξει στον Ιερό Ναό Αγίου Μηνά στο Γέρι. Ακολούθως θα προστεί του Μνημοσύνου του μακαριστού Εκκλησιαστικού Επιτρόπου Χριστάκη Παπακυριακού. Την Τρίτη, 23 Ιουνίου 2026, θα χοροστατήσει και κηρύξει κατά την ακολουθία του Εσπερινού στον Ιερό Ναό Αγίου Χαραλάμπους Νέου Χωριού Κυθρέας στην Αγλαντζιά, όπου οι εκτοπισμένοι του Νέου Χωριού Κυθρέας θα εορτάσουν το Γενέσιον του Τιμίου Προδρόμου.

 

Ιερά Αρχιεπισκοπή Κύπρου,

      18 Ιουνίου 2026

***************************************************

Αποστολικό Ανάγνωσμα: Ρωμ. ε΄ 1-10

¹ Δικαιωθέντες οὖν ἐκ πίστεως εἰρήνην ἔχομεν πρὸς τὸν Θεὸν διὰ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ² δι’ οὗ καὶ τὴν προσαγωγὴν ἐσχήκαμεν τῇ πίστει εἰς τὴν χάριν ταύτην ἐν ᾗ ἑστήκαμεν, καὶ καυχώμεθα ἐπ’ ἐλπίδι τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ. ³ οὐ μόνον δέ, ἀλλὰ καὶ καυχώμεθα ἐν ταῖς θλίψεσιν, εἰδότες ὅτι ἡ θλῖψις ὑπομονὴν κατεργάζεται, ⁴ ἡ δὲ ὑπομονὴ δοκιμήν, ἡ δὲ δοκιμὴ ἐλπίδα, ⁵ ἡ δὲ ἐλπὶς οὐ καταισχύνει, ὅτι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἐκκέχυται ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν διὰ Πνεύματος ἁγίου τοῦ δοθέντος ἡμῖν. ⁶ ἔτι γὰρ Χριστὸς ὄντων ἡμῶν ἀσθενῶν κατὰ καιρὸν ὑπὲρ ἀσεβῶν ἀπέθανε. ⁷ μόλις γὰρ ὑπὲρ δικαίου τις ἀποθανεῖται· ὑπὲρ γὰρ τοῦ ἀγαθοῦ τάχα τις καὶ τολμᾷ ἀποθανεῖν. ⁸ συνίστησι δὲ τὴν ἑαυτοῦ ἀγάπην εἰς ἡμᾶς ὁ Θεὸς, ὅτι ἔτι ἁμαρτωλῶν ὄντων ἡμῶν Χριστὸς ὑπὲρ ἡμῶν ἀπέθανε. ⁹ πολλῷ οὖν μᾶλλον δικαιωθέντες νῦν ἐν τῷ αἵματι αὐτοῦ σωθησόμεθα δι’ αὐτοῦ ἀπὸ τῆς ὀργῆς. ¹⁰ εἰ γὰρ ἐχθροὶ ὄντες κατηλλάγημεν τῷ Θεῷ διὰ τοῦ θανάτου τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ, πολλῷ μᾶλλον καταλλαγέντες σωθησόμεθα ἐν τῇ ζωῇ αὐτοῦ·

Νεοελληνική Απόδοση

¹ Αφού, λοιπόν, ελάβομεν την δικαίωσιν δια της πίστεως, έχομεν ειρήνην με τον Θεόν δια μέσου του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. ² Αυτός δια της πίστεώς μας έχει φέρει εις την περιοχήν της χάριτος, εις την οποίαν έχομεν πλέον σταθή και εδραιωθή και καυχώμεθα με την βεβαίαν ελπίδα, ότι θα απολαύσωμεν την δόξαν του Θεού. ³ Δεν καυχώμεθα δε μόνον δια την χάριν, που ελάβομεν και την δόξαν που θα απολαύσωμεν, αλλά και δια τας θλίψεις, επειδή γνωρίζομεν καλά, ότι η θλίψις εργάζεται σιγά-σιγά και φέρει ως πολύτιμον αγαθόν την υπομονήν, ⁴ η δε υπομονήν έχει ως καρπόν της την δοκιμασμένην αρετήν, η δε δοκιμασμένη αρετή φέρει την σταθεράν ελπίδα προς τον Θεόν. ⁵ Αυτή δε η ελπίς, διότι δεν διαψεύδεται ποτέ, δεν εντροπιάζει και δεν απογοητεύει αυτόν που την έχει. Δεν μας εντροπιάζει δε, διότι η αγάπη του Θεού έχει πλουσία χυθή και πλημμυρίσει τας καρδίας μας με το Αγιον Πνεύμα, το οποίον μας εδόθη ως προκαταβολή και ως απαρχή των υψίστων δωρεών, τας οποίας έχομεν βεβαίαν την ελπίδα, ότι θα λάβωμεν από τον Θεόν. ⁶ Η άπειρος δε αυτή αγάπη και συγκατάβασις του Θεού προς ημάς εφάνη και εκ του υψίστου γεγονότος, ότι καθ’ ον χρόνον ημείς ήμεθα ασθενείς πνευματικώς, αμαρτωλοί και ένοχοι, ο Χριστός στον κατάλληλον καιρόν, που είχεν ορίσει με την πρόγνωσίν του ο Θεός, απέθανεν επί του σταυρού, δια να σώση με την λυτρωτικήν του θυσίαν τους ασεβείς. ⁷ Μεγίστη όντως η αγάπη του Θεού. Διότι μόλις και μετά δυσκολίας θα υπάρξη άνθρωπος να θυσιασθή δια κάποιον δίκαιον. Δια τον αγαθόν ίσως και να τολμήση κανείς να αποθάνη. ⁸ Ο Θεός όμως δεικνύει και επιβεβαιώνει κατά ένα τρόπον αναντίρρητον την αγάπην του προς ημάς εκ του γεγονότος ότι, ενώ ημείς ήμεθα αμαρτωλοί, ο Χριστός εθυσιάσθη προς χάριν ημών. ⁹ Πολύ περισσότερον, λοιπόν, τώρα που ελάβομεν την δικαίωσιν με το αίμα της θυσίας του, θα σωθώμεν ασφαλώς δι’ αυτού από την μέλλουσαν οργήν. ¹⁰ Διότι εάν, ενώ ήμεθα εχθροί, εσυμφιλιώθημεν με τον Θεόν δια του σταυρικού θανάτου του Υιού του, πολύ περισσότερον τώρα, που έχομεν συμφιλιωθή, θα σωθώμεν δια μέσου του ζώντος αιωνίως πλησίον του Θεού Κυρίου, αρχιερέως και μεσίτου ημών Ιησού Χριστού.

 

Ευαγγελικό Ανάγνωσμα: Ματθ. στ΄ 22-33

²² Ὁ λύχνος τοῦ σώματός ἐστιν ὁ ὀφθαλμός. ἐὰν οὖν ὁ ὀφθαλμός σου ἁπλοῦς ᾖ, ὅλον τὸ σῶμά σου φωτεινὸν ἔσται· ²³ ἐὰν δὲ ὁ ὀφθαλμός σου πονηρὸς ᾖ, ὅλον τὸ σῶμά σου σκοτεινὸν ἔσται. εἰ οὖν τὸ φῶς τὸ ἐν σοὶ σκότος ἐστί, τὸ σκότος πόσον; ²⁴ Οὐδεὶς δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν· ἢ γὰρ τὸν ἕνα μισήσει καὶ τὸν ἕτερον ἀγαπήσει, ἢ ἑνὸς ἀνθέξεται καὶ τοῦ ἑτέρου καταφρονήσει· οὐ δύνασθε Θεῷ δουλεύειν καὶ μαμωνᾷ. ²⁵ Διὰ τοῦτο λέγω ὑμῖν, μὴ μεριμνᾶτε τῇ ψυχῇ ὑμῶν τί φάγητε καὶ τί πίητε, μηδὲ τῷ σώματι ὑμῶν τί ἐνδύσησθε· οὐχὶ ἡ ψυχὴ πλεῖόν ἐστιν τῆς τροφῆς καὶ τὸ σῶμα τοῦ ἐνδύματος; ²⁶ ἐμβλέψατε εἰς τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ, ὅτι οὐ σπείρουσιν οὐδὲ θερίζουσιν οὐδὲ συνάγουσιν εἰς ἀποθήκας, καὶ ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος τρέφει αὐτά· οὐχ ὑμεῖς μᾶλλον διαφέρετε αὐτῶν; ²⁷ τίς δὲ ἐξ ὑμῶν μεριμνῶν δύναται προσθεῖναι ἐπὶ τὴν ἡλικίαν αὐτοῦ πῆχυν ἕνα; ²⁸ καὶ περὶ ἐνδύματος τί μεριμνᾶτε; καταμάθετε τὰ κρίνα τοῦ ἀγροῦ πῶς αὐξάνει· οὐ κοπιᾷ οὐδὲ νήθει· ²⁹ λέγω δὲ ὑμῖν ὅτι οὐδὲ Σολομὼν ἐν πάσῃ τῇ δόξῃ αὐτοῦ περιεβάλετο ὡς ἓν τούτων. ³⁰ Εἰ δὲ τὸν χόρτον τοῦ ἀγροῦ, σήμερον ὄντα καὶ αὔριον εἰς κλίβανον βαλλόμενον, ὁ Θεὸς οὕτως ἀμφιέννυσιν, οὐ πολλῷ μᾶλλον ὑμᾶς, ὀλιγόπιστοι; ³¹ μὴ οὖν μεριμνήσητε λέγοντες, τί φάγωμεν ἤ τί πίωμεν ἤ τί περιβαλώμεθα; ³² πάντα γὰρ ταῦτα τὰ ἔθνη ἐπιζητεῖ· οἶδεν γὰρ ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος ὅτι χρῄζετε τούτων ἁπάντων. ³³ ζητεῖτε δὲ πρῶτον τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν δικαιοσύνην αὐτοῦ, καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν.

Νεοελληνική Απόδοση

²² Ο λύχνος, που φωτίζει και εξυπηρετεί το σώμα, είναι το μάτι (λύχνος δε που φωτίζει την ψυχήν είναι ο νους, το λογικόν που σας έχει δώσει ο Θεός). Εάν λοιπόν το μάτι είναι γερό και καθαρό, όλον το σώμα θα φωτίζεται, θα είναι φωτεινόν (έτσι θα φωτίζεται και η ψυχή σου, εάν ο νους και η καρδία σου δεν έχουν τυφλωθή από την προσκόλλησιν στους επιγείους θησαυρούς). ²³ Εάν όμως το μάτι σου είναι κατεστραμμένον και ανίκανον να ίδη το φως, όλο το σώμα σου θα είναι βυθισμένο στο σκοτάδι. Εάν λοιπόν το φως, που σου έδωκεν ο Θεός (ο νους δηλαδή και η συνείδησις, εξ αιτίας της προσκολλήσεως εις τα υλικά αγαθά), είναι σκοτάδι, τότε το ηθικόν σκοτάδι της ψυχής σου πόσον πυκνόν και αδιαπέραστον θα είναι; ²⁴ Κανείς δεν ημπορεί να υπηρετή συγχρόνως δύο κυρίους· διότι η θα μισήση τον ένα και θα αγαπήση τον άλλον η θα προσκολληθή στον ένα και θα καταφρονήση τον άλλο. Και σεις δεν είναι δυνατόν να υπηρετήτε τον Θεόν και τον πλούτον· η θα αγαπήσετε τον Θεόν και θα περιφρονήσετε τους επιγείους θησαυρούς η θα υποδουλωθήτε εις αυτούς και θα καταφρονήσετε τον Θεόν. ²⁵ Δια τούτο ακριβώς και σας λέγω, μη φροντίζετε με στενοχωρίαν και αγωνίαν δια την ζωήν σας, δηλαδή δια το τι θα φάγετε και το τι θα πίετε, ούτε και δια το σώμα σας με τι θα ενδυθήτε. Δεν αξίζει η ζωή περισσότερον από την τροφήν και το σώμα από το ένδυμα; (Ο Θεός, που σας έδωσε το πολυτιμότερον, δεν θα σας δώση και το κατώτερον;) ²⁶ Παρατηρήστε τα πτηνά του ουρανού και ίδετε ότι αυτά ούτε σπέρνουν ούτε θερίζουν ούτε συγκεντρώνουν τροφάς εις αποθήκας. Και όμως ο Πατήρ σας ο ουράνιος τα τρέφει. Σεις δεν έχετε ασυγκρίτως μεγαλυτέραν αξίαν από αυτά; ²⁷ Ποιός δε από σας, όσας πολλάς και μεγάλας φροντίδας και αν καταβάλη, ημπορεί να προσθέση στο ανάστημά του ένα πήχυν; ²⁸ Και περί του ενδύματος διατί φροντίζετε με τόσην ανησυχίαν και αγωνίαν; Παρατηρήστε με προσοχήν τα άνθη του αγρού, πως φυτρώνουν και πως αυξάνουν. Ούτε κοπιάζουν ούτε γνέθουν. ²⁹ Και όμως σας λέγω τούτο, ούτε και αυτός ο Σολομών με όλην του την βασιλικήν μεγαλοπρέπειαν και δόξαν δεν εφόρεσε ποτέ ένα τόσον περίλαμπρον ένδυμα ωσαν αυτό, με το οποίον περιβάλλεται ένα από τα ταπεινά αυτά άνθη. ³⁰ Εάν δε ο Θεός ενδύη με τόσην λαμπρότητα τα χορτάρια του αγρού, που σήμερα υπάρχουν και αύριον ρίπτονται στον φούρνον, δεν θα ενδύση πολύ περισσότερον σας, ολιγόπιστοι; ³¹ Λοιπόν μη κυριευθήτε ποτέ από την ανήσυχον μέριμναν και μη λέγετε συνεχώς, τι θα φάγωμεν η τι θα πίωμεν η τι θα ενδυθώμεν; ³² Διότι οι ειδωλολάτραι (που δεν γνωρίζουν τα αιώνια αγαθά και την στοργικήν πρόνοιαν του Θεού), επιζητούν αποκλεστικά και μόνον αυτά τα φθαρτά αγαθά. Σεις όμως μην κυριεύεσθε από τέτοιες μέριμνες, διότι ο Πατήρ σας ο ουράνιος γνωρίζει ότι έχετε ανάγκην από όλα αυτά, και σαν πανάγαθος, που είναι, θα σας τα δώση. ³³ Ζητείτε δε κατά πρώτον και κύριον λόγον την βασιλείαν του Θεού και την αρετήν που θέλει από σας ο Θεός, και όλα αυτά τα επίγεια αγαθά θα σας δοθούν μαζή με τα ανεκτίμητα αγαθά της βασιλείας των ουρανών.

***************************************************

ΚΥΡΙΑΚΗ 21 ΙΟΥΝΙΟΥ 2026

Γ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

(Ματθ. στ΄ 22-33) (Ρωμ. ε΄ 1-10)

Η πίστη στη Θεία Πρόνοια

«Μη μεριμνάτε τη ψυχή υμών τι φάγητε και τι πίητε»

Η απόλυτη εμπιστοσύνη στην Πρόνοια του Θεού προβάλλει ως βασική και ζωτική αναγκαιότητα στη ζωή του ανθρώπου. Λειτουργεί ως το μοναδικό αντίδοτο στην αγωνιώδη εκείνη μέριμνα, η οποία συνήθως εκδηλώνεται για τις βιοτικές και υλικές ανάγκες, καθηλώνοντας και εγκλωβίζοντας τον άνθρωπο σε πολλαπλά αδιέξοδα. Τα μηνύματα που εκπέμπει η σημερινή ευαγγελική περικοπή, παρμένη από την εμπνευσμένη «Επί του Όρους Ομιλία» του Κυρίου μας, είναι ξεκάθαρα. Η αλήθεια του ευαγγελικού λόγου αναδεικνύεται εξαιρετικά επίκαιρη, καθώς προσφέρεται ως σωτήρια συνταγή για τη θεραπεία της πνευματικής «παθογένειας» που προσβάλλει τον σύγχρονο άνθρωπο.

Και πραγματικά, βλέπουμε τον σημερινό άνθρωπο να είναι φοβερά ευάλωτος σε αυτό που ο ίδιος έχει ονομάσει άγχος. Το σύμπτωμα αυτό δεν συνιστά τίποτε άλλο παρά την εσφαλμένη νοοτροπία του να στηρίζει τα πάντα αποκλειστικά στις δικές του δυνάμεις. Αρνείται, δυστυχώς, να προσβλέπει και να επικαλείται τη βοήθεια του Θεού, αδυνατώντας έτσι να δείξει εμπιστοσύνη στο άγιο θέλημά του.

Η μάστιγα της πλεονεξίας

Βέβαια, με τις συμβουλές αυτές, οι οποίες φαντάζουν σαν πολύτιμοι πνευματικοί μαργαρίτες ανεκτίμητης αξίας, ο Κύριος δεν ενθαρρύνει σε καμία περίπτωση τη φυγή από την πραγματικότητα και τις ευθύνες της ζωής. Δεν προτρέπει τον άνθρωπο να παύσει να εργάζεται ή να αδιαφορεί για τη βιολογική του συντήρηση και την εξασφάλιση των απαραιτήτων εφοδίων. Κάτι τέτοιο θα συνιστούσε σοβαρή παρανόηση, αλλά και παραποίηση του βαθύτερου νοήματος του Ευαγγελίου.

Εκείνο όμως που επιβάλλεται να προσέξει ο πιστός, είναι να μην επιτρέψει στον εαυτό του να περιπέσει στη μάστιγα της πλεονεξίας – μια ολέθρια πορεία που οδηγεί στην πνευματική καταστροφή. Όταν ο άνθρωπος παγιδευτεί σε αυτή την κατάσταση, συλλαμβάνεται να μαζεύει με μανία όλο και περισσότερα υλικά αγαθά, ζώντας με την ψευδαίσθηση ότι η ευτυχία του εξαρτάται από τον πλούτο.

Όπως τονίζει ο απόστολος Παύλος, η αποκλειστική προσκόλληση στο χρήμα και την ύλη σημαίνει υποδούλωση στην ειδωλολατρία. Πρόκειται για μια φοβερή δουλεία, η οποία ξεπερνά σε πνευματικό κίνδυνο κάθε άλλη κακία και αστοχία. Δεν είναι λίγες οι φορές που βλέπουμε ανθρώπους να θεοποιούν την αξία του χρήματος, τοποθετώντας το στη θέση του αληθινού Θεού. Ο άνθρωπος της εποχής μας λατρεύει το κέρδος, το οποίο τελικά, όπως όλοι διαπιστώνουμε, διαφθείρει συνειδήσεις και συνθλίβει την ιερότητα του ανθρωπίνου προσώπου, υποτάσσοντάς το στα διάφορα πάθη της ατιμίας, «ἅτινα αἰσχρόν ἐστι καὶ λέγειν», όπως χαρακτηριστικά σημειώνει ο μέγας Απόστολος των Εθνών.

Η ευλογία της εργασίας και η εμπιστοσύνη στον Πατέρα

Ο Κύριος, για να μας απεγκλωβίσει από τα ολέθρια πλοκάμια της πλεονεξίας που τόσο βασανιστικά ορθώνονται μπροστά μας, αλλά και για να μας απαλλάξει από τις μέριμνες που μας αποπροσανατολίζουν από τον πραγματικό μας σκοπό, μας συμβουλεύει στοργικά: «μη μεριμνάτε τι θα φάτε και τι θα πιείτε…». Δεν μας ζητά την αδράνεια, ούτε μας απαγορεύει να φροντίζουμε για την ικανοποίηση των στοιχειωδών αναγκών μας. Μας διδάσκει, όμως, ότι η οποιαδήποτε εργασία μας πρέπει να τίθεται κάτω από την ευλογία και την πρόνοια του Θεού.

Στην προοπτική αυτή, η εργασία – ακόμη και όταν εξουθενώνει σωματικά τον άνθρωπο – τον πλημμυρίζει με χαρά και εσωτερική ικανοποίηση, διότι προάγει και τελειοποιεί την ύπαρξή του. Η πρόοδος σε μια τέτοια εργασία μετριέται με την προσφορά, τη διακονία και την αγάπη προς τον πλησίον. Αντίθετα, η αγωνιώδης και εγωκεντρική μέριμνα αφήνει τον άνθρωπο μετέωρο, εγκλωβισμένο στον εαυτό του, απογυμνώνοντας τη ζωή του από κάθε βαθύτερο νόημα.

Ο άνθρωπος, επομένως, οφείλει να συνδέει την επίγεια πορεία του με τον αιώνιο Θεό, ώστε να βαδίζει με σταθερά, σίγουρα βήματα και να αξιολογεί σωστά τα πράγματα. Αυτό επιτυγχάνεται από τη στιγμή που θα εναποθέσει την ύπαρξή του με απόλυτη εμπιστοσύνη στα χέρια του Κυρίου. Ο Θεός, ως Παντογνώστης αλλά και ως στοργικός Πατέρας, γνωρίζει εις βάθος τις ανάγκες μας και φροντίζει με κάθε τρόπο να τις ικανοποιεί, υπηρετώντας πάντοτε το πραγματικό μας συμφέρον, το οποίο είναι εναρμονισμένο με την εκπλήρωση του θείου προορισμού μας.

Ζητείτε πρώτον την Βασιλείαν του Θεού

Αγαπητοί αδελφοί, η κύρια μέριμνά μας θα πρέπει να στρέφεται αποκλειστικά στο πώς θα ακολουθούμε τις συμβουλές του Κυρίου μας, οι οποίες έχουν αιώνια ισχύ και αξία. Ο Χριστός μας προτρέπει να ζητάμε πρώτα τη Βασιλεία του Θεού και τη δικαιοσύνη του, και υπόσχεται ότι όλα τα γήινα και αναγκαία θα μας προστεθούν.

Μας καλεί, ουσιαστικά, να μετάσχουμε στη δική του θεία ζωή. Αυτή η μετοχή είναι που θα μας αποτρέψει από το να προσδενόμαστε στα πρόσκαιρα και τα φθαρτά, βοηθώντας μας να απογειωνόμαστε προς τα αιώνια και τα αληθινά. Όταν ο άνθρωπος εναποθέτει τα πάντα στην αγάπη του Θεού, τότε αισθάνεται πνευματικά πλούσιος· αισθάνεται ότι όλα του ανήκουν. Δέχεται την αγάπη του Θεού, την αντιπροσφέρει και βιώνει τη σωτήρια πραγματικότητα της κοινωνίας μαζί του. Τότε είναι που γεύεται από αυτή κιόλας τη ζωή την εμπειρία της Βασιλείας των Ουρανών και απαλλάσσεται από το άγχος των βιοτικών μεριμνών που τον κρατούν δέσμιο στη γη.

Ας μιμηθούμε, λοιπόν, τη ζωή των ευλογημένων και αγιασμένων μορφών της Εκκλησίας μας, όπως είναι η μάρτυς Ιουλιανός και ο Νικήτας ο νεομάρτυρας ο Νισύριος, των οποίων τη μνήμη τιμά σήμερα η Εκκλησία μας. Αυτοί οι άγιοι αποτελούν τους πιο φωτεινούς οδοδείκτες για τις δικές μας ουράνιες και αιώνιες αναβάσεις. Γένοιτο.

Χριστάκης Ευσταθίου,

Θεολόγος