Ιερά Αρχιεπισκοπή Κύπρου: Λειτουργίες – Κηρύγματα 12 Ιουλίου 2026

ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ – ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ

Ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Κύπρου κ.κ. Γεώργιος την Κυριακή, 12 Ιουλίου 2026, θα λειτουργήσει και κηρύξει στον Ιερό Ναό Αποστόλου Ανδρέα στο Πλατύ Αγλαντζιάς. Κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας, ο Μακαριώτατος θα χειροτονήσει εις πρεσβύτερο τον Διάκονο Γεώργιο Μυτιληναίο.

Ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Μεσαορίας κ. Γρηγόριος την Κυριακή, 12 Ιουλίου 2026, θα λειτουργήσει και κηρύξει στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου στον Άγιο Δομέτιο. Ακολούθως θα προστεί του Μνημοσύνου του αειμνήστου Σωτήρη Αδάμου Κωνσταντίνου.

Ιερά Αρχιεπισκοπή Κύπρου,

            9 Ιουλίου 2026

***************************************************

Αποστολικό Ανάγνωσμα: Ρωμ. ιβ΄ 6-14

⁶ ἔχοντες δὲ χαρίσματα κατὰ τὴν χάριν τὴν δοθεῖσαν ἡμῖν διάφορα, εἴτε προφητείαν, κατὰ τὴν ἀναλογίαν τῆς πίστεως, ⁷ εἴτε διακονίαν, ἐν τῇ διακονίᾳ, εἴτε ὁ διδάσκων, ἐν τῇ διδασκαλίᾳ, ⁸ εἴτε ὁ παρακαλῶν, ἐν τῇ παρακλήσει, ὁ μεταδιδοὺς, ἐν ἁπλότητι, ὁ προϊστάμενος, ἐν σπουδῇ, ὁ ἐλεῶν, ἐν ἱλαρότητι. ⁹ Ἡ ἀγάπη ἀνυπόκριτος. ἀποστυγοῦντες τὸ πονηρόν, κολλώμενοι τῷ ἀγαθῷ, ¹⁰ τῇ φιλαδελφίᾳ εἰς ἀλλήλους φιλόστοργοι, τῇ τιμῇ ἀλλήλους προηγούμενοι, ¹¹ τῇ σπουδῇ μὴ ὀκνηροί, τῷ πνεύματι ζέοντες, τῷ Κυρίῳ δουλεύοντες, ¹² τῇ ἐλπίδι χαίροντες, τῇ θλίψει ὑπομένοντες, τῇ προσευχῇ προσκαρτεροῦντες, ¹³ ταῖς χρείαις τῶν ἁγίων κοινωνοῦντες, τὴν φιλοξενίαν διώκοντες. ¹⁴ εὐλογεῖτε τοὺς διώκοντας ὑμᾶς, εὐλογεῖτε καὶ μὴ καταρᾶσθε.

Νεοελληνική Απόδοση

⁶ Εφ’ όσον δε έχομεν διάφορα χαρίσματα σύμφωνα με την χάριν, που μας έχει δοθή από το Αγιον Πνεύμα, ας επαναπαυώμεθα εις αυτά και ας εργαζώμεθα πνευματικώς δι’ αυτών. Είτε δηλαδή έχομεν προφητικόν χάρισμα, ας διδάσκωμεν την αλήθειαν ανάλογα με το χάρισμα αυτό. ⁷ Είτε έχομεν χάρισμα πνευματικής διακονίας εις την Εκκλησίαν, ας μένωμεν συνεπείς εις αυτό· εκείνος, που έλαβε το χάρισμα να διδάσκη, ας μένη εις την διακονίαν της διδασκαλίας και ας αναλύη τας αληθείας του Θεού στους πιστούς. ⁸ Εκείνος που έχει το χάρισμα να παρηγορή, να ενθαρρύνη και να προτρέπη τους πιστούς στον δρόμον της αρετής, ας μένη στο έργον αυτό της ηθικής τονώσεως· εκείνος, που έχει αγαθά και αισθάνεται την εσωτερικήν κλίσιν να τα μοιράζη στους πτωχούς, ας το πράττη με απλότητα και διάκρισιν· εκείνος που έχει ορισθή προϊστάμενος, ας διαχειρίζεται την εξουσίαν και ας επιστατή εις κάθε καλόν έργον με επιμέλειαν και δραστηριότητα· εκείνος, που ελεεί, ας προσφέρη την ελεημοσύνην του με γλυκύτητα και καλωσύνην. ⁹ Η αγάπη σας ας είναι πάντοτε ειλικρινής, απηλλαγμένη από κάθε υποκρισίαν και ιδιοτέλειαν· να αποστρέφεσθε και να μισήτε με όλην σας την δύναμιν το πονηρόν, να είσθε δε και να μένετε πάντοτε προσκολλημένοι στο αγαθόν. ¹⁰ Δια της ειλικρινούς και αδελφικής αγάπης να γίνεσθε φιλόστοργοι ο ένας στον άλλον και ο καθένας σας να αποδίδη τα πρωτεία της τιμής και του σεβασμού στους άλλους (και να μη σπεύδη να ζητή δια τον ευατόν του τιμάς και πρωτοκαθεδρίας). ¹¹ Εις τον ζήλον και την δραστηριότητα, που απαιτείται δια κάθε καλόν έργον, να μη είσθε ράθυμοι και δυσκίνητοι. Το πνεύμα σας, αι εσωτερικαί πνευματικαί δυνάμεις σας, να είναι διαποτισμέναι και πλήρεις από την φλόγα του κατά Θεόν ζήλου. Δι’ όλων δε αυτών των χαρισμάτων και αρετών να δουλεύετε με προθυμίαν και να ευαρεστήτε στον Κυριον. ¹² Εχοντες ακλόνητον την ελπίδα εις τα άπειρα αγαθά, που σας έχει ετοιμάσει ο Θεός, να χαίρετε και να αγάλλεσθε· εις την θλίψιν να δεικνύετε υπομονήν και γενναιότητα· να επιμένετε πάντοτε με προθυμίαν και ζήλον εις την προσευχήν. ¹³ Με τα δώρα της αγάπης σας να γίνεσθε συμμέτοχοι και βοηθοί εις τας ανάγκας των Χριστιανών· να επιδιώκετε την φιλοξενίαν, χωρίς να περιμένετε να σας την ζητήσουν. ¹⁴ Να εύχεσθε και να παρακαλήτε, τον Θεόν δι’ εκείνους που σας διώκουν. Να εύχεσθε και να λέγετε πάντοτε καλά λόγια δι’ όλους και ποτέ να μη καταράσθε.

 

Ευαγγελικό Ανάγνωσμα: Ματθ. θ΄ 1-8

¹ Καὶ ἐμβὰς εἰς πλοῖον διεπέρασεν καὶ ἦλθεν εἰς τὴν ἰδίαν πόλιν. ² Καὶ ἰδοὺ προσέφερον αὐτῷ παραλυτικὸν ἐπὶ κλίνης βεβλημένον. καὶ ἰδὼν ὁ Ἰησοῦς τὴν πίστιν αὐτῶν εἶπεν τῷ παραλυτικῷ· Θάρσει, τέκνον· ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου. ³ καὶ ἰδού τινες τῶν γραμματέων εἶπον ἐν ἑαυτοῖς· Οὗτος βλασφημεῖ. ⁴ καὶ εἰδὼς ὁ Ἰησοῦς τὰς ἐνθυμήσεις αὐτῶν εἶπεν· Ἵνα τί ὑμεῖς ἐνθυμεῖσθε πονηρὰ ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν; ⁵ τί γάρ ἐστιν εὐκοπώτερον, εἰπεῖν, ἀφέωνταί σου αἱ ἁμαρτίαι, ἢ εἰπεῖν, ἔγειρε καὶ περιπάτει; ⁶ ἵνα δὲ εἰδῆτε ὅτι ἐξουσίαν ἔχει ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ τῆς γῆς ἀφιέναι ἁμαρτίας – τότε λέγει τῷ παραλυτικῷ· Ἐγερθεὶς ἆρόν σου τὴν κλίνην καὶ ὕπαγε εἰς τὸν οἶκόν σου. ⁷ καὶ ἐγερθεὶς ἀπῆλθεν εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ. ⁸ ἰδόντες δὲ οἱ ὄχλοι ἐθαύμασαν καὶ ἐδόξασαν τὸν Θεὸν τὸν δόντα ἐξουσίαν τοιαύτην τοῖς ἀνθρώποις.

Νεοελληνική Απόδοση

¹ Αφού εμπήκε στο πλοίον ο Ιησούς, επέρασε την λίμνην και ήλθε εις την πόλιν του, δηλαδή την Καπερναούμ. ² Και ιδού έφεραν προς αυτόν ένα παραλυτικόν, κατάκοιτον επάνω στο κρεββάτι· και όταν είδεν ο Ιησούς την πίστιν του παραλυτικού και εκείνων, που τον έφεραν, είπε στον παραλυτικόν· “θάρρος, παιδί μου, μη φοβήσαι ότι αι αμαρτίαι σου θα εμποδίσουν την θεραπείαν· δια την πίστιν σου, σου έχουν ήδη συγχωρηθή αι αμαρτίαι”. ³ Και ιδού, μερικοί από τους γραμματείς που ήσαν παρόντες, εσκέφθησαν· “αυτός βλασφημεί (είναι ασεβής, διότι οικιειοποιείται την εξουσίαν του Θεού να συγχωρή αμαρτίας”). ⁴ Οταν δε ο Ιησούς, ως παντογνώστης, είδε ολοκάθαρα τας πονηράς σκέψεις των γραμματέων, είπε· “διατί κυκλοφορείτε στον νουν και την καρδίαν σας τέτοιες πονηρές σκέψεις; ⁵ Διότι, τι είναι ευκολώτερον να πη κανείς· Σου έχουν συγχωρηθή αι αμαρτίαι σου η να πη· Σηκω επάνω και περιπάτει; Το πρώτον, ως εσωτερικόν, δεν το βλέπει κανείς και επομένως δεν ημπορεί να το εξακριβώση. Το δεύτερον, ως εξωτερικόν και αισθητόν, δεν ημπορεί να το αρνηθή, όσον κακόπιστος και αν είναι. ⁶ Δια να ιδήτε δε και μάθετε καλά, ότι ο υιός του ανθρώπου έχει εξουσίαν να συγχωρή αμαρτίας και να θεραπεύη ασθενείας, τότε λέγει προς τον παραλυτικόν· “σήκω επάνω υγιής, πάρε το κρεββάτι σου και πήγαινε στο σπίτι σου”. ⁷ Και αμέσως εσηκώθη ο παραλυτικός εντελώς υγιής και επήγε στο σπίτι του. ⁸ Οταν δε τα πλήθη του λαού είδαν αυτό που έγινε, εθαύμασαν και εδόξασαν τον Θεόν, ο οποίος έδωσεν στον Ιησούν, που τον εθεωρούσαν ως ένα εκ των ανθρώπων, τέτοιαν εξουσίαν, να συγχωρή δηλαδή αμαρτίας και να θεραπεύη ασθενείας.

***************************************************

ΚΥΡΙΑΚΗ 12 ΙΟΥΛΙΟΥ 2026

ΣΤ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

(Ματθ. θ΄ 1-8) (Ρωμ. ιβ΄ 6-14)

Αυθεντική κοινωνία

«Τη τιμή αλλήλους προηγούμενοι»

Αγαπητοί μου αδελφοί,

Η αναφορά του Αποστόλου Παύλου στο σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα περιστρέφεται γύρω από ένα θέμα που φαντάζει εξαιρετικά σύγχρονο και επίκαιρο. Γι’ αυτό και αξίζει να ψηλαφήσουμε τα βαθύτερα μηνύματά του, επιχειρώντας να διεισδύσουμε στο ουσιαστικό του περιεχόμενο. Πρόκειται για το μεγάλο κεφάλαιο των διαπροσωπικών σχέσεων. Ένα θεμέλιο από το οποίο εξαρτάται η ποιότητα μιας κοινωνίας, οι θεσμοί που την διέπουν και, γενικότερα, η εύρυθμη λειτουργία της.

Ιδιαίτερα η Εκκλησία έχει ως βασικό και ειδοποιό γνώρισμά της την «κοινωνία των προσώπων»· δηλαδή, τη σχέση και την επικοινωνία που αναπτύσσονται στους κόλπους της. Μάλιστα, η σχέση αυτή έχει σταυρόσχημη μορφή, σύμφωνα με την πατερική γραμματεία: διαθέτει μια κάθετη και μια οριζόντια διάσταση. Η κάθετη αφορά στη σχέση του ανθρώπου με τον Θεό και η οριζόντια στη σχέση του με τον συνάνθρωπο. Δεν μπορεί να υπάρξει η μία δίχως την άλλη. Και στο βαθμό που υπάρχει η μία συνυπάρχει και με την άλλη. Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης είναι απόλυτος στην επισήμανσή του: όποιος ισχυρίζεται ότι αγαπά τον Θεό, αλλά την ίδια στιγμή μισεί τον συνάνθρωπό του, είναι ψεύτης. Διότι, χωρίς την αγάπη προς τον αδελφό, ούτε η αγάπη προς τον Θεό είναι αληθινή.

Η αξία του ανθρωπίνου προσώπου

Ειδικότερα, στο σημερινό ανάγνωσμα, ο Απόστολος των Εθνών μάς συνιστά, μεταξύ άλλων, να συναγωνιζόμαστε για το ποιος θα δείξει τη μεγαλύτερη τιμή και εκτίμηση προς τον άλλον: «τη τιμή αλλήλους προηγούμενοι» (Ρωμ. 12,10). Εξετάζοντας ευρύτερα το ζήτημα των ανθρωπίνων σχέσεων, διαπιστώνουμε ότι αυτές, ανάλογα με την ποιότητά τους, είτε αναδεικνύουν το ανθρώπινο πρόσωπο είτε το ακυρώνουν.

Ο άνθρωπος πλάστηκε για να υπάρχει ως μοναδική προσωπικότητα, με τα δικά του ιδιαίτερα γνωρίσματα, και να συνεισφέρει με την παρουσία του στην κοινότητα. Οφείλει να μην αφομοιώνεται ισοπεδωτικά στα διάφορα κοινωνικά συστήματα, λειτουργώντας ως ένας στείρος αριθμός, απογυμνωμένος από την εσωτερική του αξία. Η μοναδικότητα του ανθρώπου διασφαλίζεται όταν διατηρεί τα ξεχωριστά χαρίσματά του και όχι όταν μετατρέπεται σε μια παθητική μάζα.

Δεν είμαστε ένα απλό νούμερο σε ένα απρόσωπο πλήθος, αλλά εικόνες του Θεού, με τη θεία σφραγίδα ανεξίτηλα εγγεγραμμένη στη φύση μας. Σύμφωνα με την πατερική σοφία, μόνο ο άνθρωπος από όλη την υλική κτίση πλάστηκε με τη δυνατότητα να δοξολογεί συνειδητά τον Πλάστη και Δημιουργό του. Σε αυτόν αποκλειστικά δόθηκε το ύψιστο προνόμιο του «κατ’ εικόνα». Προσδόθηκε, μάλιστα, τόση τιμή στην ανθρώπινη φύση, ώστε με τη Σάρκωσή του ο Θεός Λόγος την προσλαμβάνει, την αγιάζει και την θεώνει. Δεν υπάρχει τιμιότερο πλάσμα στην κτίση από τον άνθρωπο, «ακόμη κι αν παραμένει θνητός», όπως σημειώνει ο ιερός Χρυσόστομος. Γι’ αυτό και στην προς Κολοσσαείς επιστολή του, ο Απόστολος Παύλος μάς προτρέπει να «ντυθούμε» τον ανακαινισμένο άνθρωπο: «και ενδυσάμενοι τον νέον τον ανακαινούμενον εις επίγνωσιν κατ’ εικόνα του κτίσαντος αυτόν» (Κολ. 3,10).

Το μυστήριο του προσώπου στην Ορθοδοξία

Η λέξη «πρόσωπο» στην Ορθόδοξη παράδοση έχει βαθύτατο θεολογικό περιεχόμενο. Χρησιμοποιήθηκε εύστοχα από τους Αγίους Πατέρες για να δηλωθεί ο αΐδιος, ο αιώνιος τρόπος ύπαρξης της Αγίας Τριάδος. Έχουμε τρία Πρόσωπα και μία Ουσία. «Εν τω Ευαγγελίω τα τρία παραδέδοται, πρόσωπά τε και ονόματα», τονίζει ο Άγιος Γρηγόριος Νύσσης.

Ο Χριστός μάς αποκάλυψε το τριαδικό μυστήριο. Έχουμε μία ουσία, αλλά ταυτόχρονα και τις διακρίσεις των Υποστάσεων: το αγέννητο του Πατρός, το γεννητό του Υιού και το εκπορευτό του Αγίου Πνεύματος. Αυτά τα ιδιώματα συνιστούν τα Πρόσωπα της Αγίας Τριάδος.

Αυτή η τριαδική πραγματικότητα αντανακλάται και στον άνθρωπο. Η νόηση, ο λόγος, το πνεύμα του, η χρήση των προσωπικών αντωνυμιών («εγώ», «εσύ», «αυτός») στις σχέσεις του, αλλά και το μυστήριο του γάμου – με την ενότητα άνδρα, γυναίκας και παιδιών – παραπέμπουν ακριβώς στην ύπαρξη του ανθρώπου ως προσώπου. Ο άνθρωπος, μέσα από τον προσωπικό του πνευματικό αγώνα και με την αρωγή της θείας χάριτος, μεταμορφώνεται σε μια ανεπανάληπτη και μοναδική προσωπικότητα. Αναλαμβάνει την ευθύνη των επιλογών του, σκέφτεται και ενεργεί ελεύθερα.

Όλοι οι άνθρωποι μοιραζόμαστε την ίδια φύση, όμως ο καθένας διατηρεί τη δική του ιδιοπροσωπία. Διακρινόμαστε ο ένας από τον άλλον. Δεν αποτελούμε μια άμορφη μάζα, όπου τα πάντα συγχωνεύονται και ισοπεδώνονται. Ο καθένας μας είναι προικισμένος με ιδιαίτερα τάλαντα που του χάρισε η αγάπη του Θεού. Δεν υπάρχει άνθρωπος απόλυτα όμοιος με τον άλλον. Έτσι, με την τιμή που μας χάρισε ο Δημιουργός, ο καθένας μας στέκεται ενώπιον του ως πρόσωπο, προικισμένο με πνευματική αρχοντιά.

Οι μορφές των σχέσεων και η εν Χριστώ καταξίωση

Στην καθημερινότητά μας αναπτύσσονται διάφορες μορφές σχέσεων. Η πιο συνήθης είναι αναμφίβολα η φιλία, η οποία φέρνει τους ανθρώπους κοντά και τους συνδέει στενά. Αυτή αποτελεί τη βάση της κοινωνικής συνύπαρξης, η οποία μπολιάζεται από την ποιότητα αυτής της σχέσης. Άλλη μορφή είναι η συναισθηματική και ερωτική σχέση, που οδηγεί στη δημιουργία οικογένειας, καθώς και η επαγγελματική, ο ρόλος της οποίας είναι εξίσου σημαντικός για την κοινωνική συνοχή.

Ξεχωρίζει, όμως, η πνευματική σχέση – όπως αυτή που σφυρηλατείται ανάμεσα στον πνευματικό πατέρα και τον εξομολογούμενο. Όλες αυτές οι σχέσεις καταξιώνονται, ομορφαίνουν και εκπληρώνουν τον σκοπό τους μόνο όταν διαποτίζονται από τη χάρη και την ευλογία του Θεού. Σε αντίθετη περίπτωση, όταν δηλαδή βιώνεται η ιδιοτέλεια και ο εγωισμός, οι σχέσεις μετατρέπονται σε πληγές και καρκινώματα που αποσαθρώνουν θεσμούς και κοινωνίες, αφήνοντας τον άνθρωπο να βιώνει την ύπαρξή του ως μια τραγική και μοναχική οντότητα.

Αδελφοί μου,

Μόνο μέσα στη χάρη του Θεού οι ανθρώπινες σχέσεις ανοίγουν ορίζοντες για ανώτερα πνευματικά φτερουγίσματα. Τότε μόνο τα ευγενή στοιχεία της ψυχής μας σφραγίζουν μια ευλογημένη πορεία προς ουράνιες πτήσεις και αιώνιες κατακτήσεις.

Ας γίνει, λοιπόν, ο λόγος του Αποστόλου Παύλου, «τη τιμή αλλήλους προηγούμενοι», η ασφαλής πυξίδα της ζωής μας. Αυτή την πυξίδα ακολούθησαν και όλοι οι Άγιοι, οι οποίοι λάμπουν εκτυφλωτικά στο αιώνιο οικοδόμημα της Εκκλησίας μας. Καθώς σήμερα τιμούμε τη μνήμη της αγίας Βερονίκης και του αγίου Παϊσίου, ας αναλογιστούμε ότι στα πρόσωπα των μαρτύρων, των οσίων και των αγίων διασώζεται αυθεντικά και ακέραια η αξία του ανθρωπίνου προσώπου.

Με τις δικές τους ευπρόσδεκτες πρεσβείες, είθε να βαδίσουμε κι εμείς μια ευλογημένη πορεία, που θα μας καταξιώνει καθημερινά ως αληθινά πρόσωπα, προικισμένα με όλη την πνευματική εμβέλεια, την ομορφιά και την αρχοντιά που μας χάρισε ο Θεός. Γένοιτο!

Χριστάκης Ευσταθίου,

Θεολόγος