Ομιλία του Λέανδρου Ηλία στην τελετή αριστούχων αποφοίτων Δήμου Κυθρέας (17.12.2025)

Σεβασμιώτατε Ιεράρχη,
Αξιότιμε κύριε Δήμαρχε Κυθρέας,
Αγαπητοί γονείς, αγαπητοί παππούδες και γιαγιάδες,
Αγαπητές φίλες και αγαπητοί φίλοι,
Κυρίες και κύριοι,

Είμαι ο Λέανδρος Ηλία και το χωριό μου είναι η αγαπημένη Κυθρέα. Τελείωσα την Αγγλική Σχολή και σήμερα υπηρετώ την Εθνική Φρουρά ως Δόκιμος Αξιωματικός.

Η σημερινή ημέρα με συγκινεί ιδιαίτερα. Βρίσκομαι εδώ μαζί σας, ως αριστούχος μαθητής, αλλά κυρίως ως ένας νέος άνθρωπος που κουβαλά μέσα του μνήμη, ρίζες και ευθύνη.

Ο δρόμος προς την αριστεία δεν ήταν εύκολος. Είχε κούραση, άγχος και στιγμές αμφιβολίας. Υπήρξαν φορές που αναρωτήθηκα αν μπορώ να συνεχίσω. Αυτό, όμως, που με κράτησε ήταν η σκέψη ότι η προσπάθεια έχει νόημα όταν συνδέεται με κάτι πιο βαθύ από έναν βαθμό ή ένα βραβείο: το κοινό καλό, τον συνάνθρωπο και τον τόπο μου.

Από πολύ μικρός θυμάμαι τον παππού μου Γιώργο Ηλία, που διέμενε στην ενορία της Αγίας Μαρινας, μα και τον πατέρα μου, που έφυγε από το χωριό στα τρία του χρόνια, να μου μιλούν για την Κυθρέα. Για την ιστορία της Κυθρέας, για τις παραδόσεις και τα έθιμά της. Μου μιλούσαν για τούτο το αγαπημένο κεφαλοχώρι.

Όχι σαν έναν τόπο του παρελθόντος, αλλά σαν κάτι ζωντανό.

Μου έμαθαν τι σημαίνει ρίζες… και τι σημαίνει μνήμη…

Έμαθαν σ’ εμένα και στ’ αδέλφια μου, ότι η ιστορία του κατεχόμενου τόπου μας δεν σταμάτησε, αλλά συνεχίζεται μέσα από εμάς.

Μέσα από τις ιστορίες του παππού μου έμαθα και πού δημιουργήθηκε η Κυθρέα.

Γύρω από το νερό. Γύρω από τις πηγές που έδωσαν ζωή στους ανθρώπους της. Και ανάμεσα σε αυτές τις πηγές ήταν ο Κεφαλόβρυσος. Όχι απλώς μια πηγή νερού, αλλά ένα σημείο ζωής και συνάντησης των ανθρώπων της, φτωχών και πλουσίων. Όπως το νερό του δεν σταματούσε να κυλά, έτσι και η μνήμη της Κυθρέας δεν σταμάτησε ποτέ να περνά από γενιά σε γενιά.

Η μνήμη των Χύτρων – της πόλης που ίδρυσε ο Χύτρος, ο εγγονός του Ακάμαντα – και η μνήμη της Κυθρέας διατηρούν την ιστορική συνέχεια του τόπου και την ταυτότητα των ανθρώπων της. Μέσα από τη μνήμη συνδέεται το παρελθόν με το παρόν, ιδιαίτερα για έναν τόπο ξεριζωμένο. Είναι πράξη σεβασμού, αλλά και αντίστασης στη λήθη.

Για μένα, όλα αυτά που έμαθα δεν έμειναν απλώς ιστορίες. Έγιναν δύναμη. Έγιναν στήριγμα στις δύσκολες στιγμές της σχολικής μου πορείας. Κάθε φορά που κουραζόμουν, θυμόμουν ότι αυτή η προσπάθεια δεν αφορά μόνο εμένα· αφορά τους γύρω μου, την οικογένειά μου, τον αγαπημένο μας τόπο. Την Κυθρέα μας. Την Κυθρέα της καρδιάς μας.

Αυτός ο τόπος, η Κυθρέα, έχει μια βαθιά πνευματική παράδοση. Παρά τις δυσκολίες, παρέμεινε ένας τόπος που πίστεψε στην παιδεία, στη γνώση και στον άνθρωπο. Και εμείς, οι νεότεροι, έχουμε το χρέος να συνεχίσουμε αυτή την πορεία με τον δικό μας τρόπο. Να κάνουμε τη γνώση δύναμη που θα φέρει το καλό.

Το καλό και το δίκαιο θα υπερνικήσει και η γνώση και η επιμονή στο δίκαιο του ανθρώπου, θα μας φέρουν πιο κοντά στην ειρήνευση. Πιο κοντά στην ανάκτηση των χαμένων μας εδαφών.

Η σημερινή βράβευση δεν είναι το τέλος μιας διαδρομής. Είναι μια υπόσχεση. Υπόσχεση ότι θα συνεχίσουμε να προσπαθούμε με γνώση, με ήθος και ταπεινότητα, και θα υπερασπιζόμαστε τον Άνθρωπο και τα δίκαιά του, θα τιμούμε τις ρίζες μας μέσα από τις πράξεις μας.

Εκ μέρους όλων των άριστων μαθητών, ευχαριστώ τους γονείς μας και τους εκπαιδευτικούς μας. Ήσασταν δίπλα μας σε κάθε βήμα και αυτό δεν το ξεχνάμε.

Ευχαριστούμε επίσης τον κατεχόμενο Δήμο Κυθρέας και όλους όσοι συνέβαλαν σε αυτή τη διοργάνωση.

Καταληκτικά, θέλω να πιστεύω ότι η δική μας γενιά θα κρατήσει ζωντανή την Κυθρέα, όχι μόνο στη μνήμη, αλλά και στο μέλλον. Γιατί, όπως το νερό του Κεφαλόβρυσου συνεχίζει να κυλά, έτσι και οι ρίζες μας θα συνεχίσουν να μας δείχνουν τον δρόμο.

Και ένα τελευταίο: πατέρα, μητέρα, Γιώργο και Στάθη, παππού Γιώργο, γιαγιά Μαρία, σας ευχαριστώ.

Αγαπητό ακροατήριο,

Σας ευχαριστώ από καρδιάς για τον πολύτιμο χρόνο σας.
Λέανδρος Ηλία
Απόφοιτος Αγγλικής Σχολής – Δόκιμος Αξιωματικός Εθνικής Φρουράς