Ἀναμνήσεις ἀπὸ τὸν Χρῖστο Γ. Διάκο, Ἱεροψάλτη, Ράπτη, Κοινοτάρχη Ἀγκαστίνας, συγγραφέα

Ἀναμνήσεις ἀπὸ τὸν Χρῖστο Γ. Διάκο,

Ἱεροψάλτη, Ράπτη, Κοινοτάρχη Ἀγκαστίνας, συγγραφέα,

Πολιτιστικὸ Ἵδρυμα τῆς Τράπεζας Κύπρου, 09 Απριλίου 2025

Τοῦ Ἐπισκόπου Μεσαορίας Γρηγορίου

Προέδρου τῶν Ἐκκλησιαστικῶν Ἐπιτροπῶν

τῶν κατεχομένων ἐνοριῶν καί κοινοτήτων

 τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς

            Τὸν μακαριστὸ Χρῖστο Γ. Διάκο τὸν ἐγνώρισα ὄντας λαϊκός, κατὰ συγκυρίᾳν, πρoτοῦ γνωρίσω τὴν κατεχόμενη κοινότητα Ἀγκαστίνα.

            Τὴν Ἀγκαστίνα ἐγνώρισα διὰ τοῦ Χρίστου Διάκου μέσα ἀπὸ τὴν προσωπική μας ἐπικοινωνία καὶ βεβαίως διὰ τοῦ βιβλίου του γιὰ τὴ γενέτειρά του γῆ, τὴν ἔνδοξη Ἀγκαστίνα στὸν ἀπέραντο κάμπο τῆς Μεσαορίας.

            Ἡ πρώτη μας ἐπαφὴ δὲν ἦταν στὸ ραφτάδικο, ὅπου ἐργαζόταν χρόνια ἐξυπηρετώντας τοὺς λογῆς λογῆς πελάτες του καὶ διαμορφούμενο στέκι φιλολογικῶν καὶ ἐγκυκλοπαιδικῶν συζητήσεων. Ἡ γνωριμία μας ἦταν στὸν Ἅγιο Κασσιανό, τῆς ὁμώνυμης ἠμικατεχόμενης ἐνορίας τῆς ἐντὸς τῶν τειχῶν Λευκωσίας, ὅπου συνδεθήκαμε, ἐγώ ὡς λαϊκὸς ἱεροκήρυκας, ἀπὸ τήν Κυριακὴ 27 Δεκεμβρίου 1992, ὅταν μὲ τὶς εὐλογίες τοῦ τότε Ἀρχιεπισκόπου Κύπρου κυροῦ Χρυσοστόμου  τοῦ Α΄ ἐκφώνησα τὸ πρῶτο κήρυγμα ἀπὸ ἄμβωνος.

            Ἐκεὶ στὴν ἠμικατεχόμενη ἐνορία τῆς Λευκωσίας, γνώρισα τὸν Ἀλέξανδρο Παπαχριστοδούλου, στὸ δεξιὸ ἀναλόγιο (ἀδελφὸ τοῦ Παπα-Ευτυχίου Παπαχριστοδούλου ἀπὸ τὸ Ἔξω Μετόχι) καὶ τὸν Χρίστο Διάκο στὸ ἀριστερὸ ἀναλόγιο, μαζί τους καὶ τὸν Ἰωάννη Περατόπουλο γιὰ λίγο χρονικὸ διάστημα ἀντικαθιστώντας τὸν Χρίστο Διάκο στὸ ἀριστερὸ ἀναλόγιο καὶ κατόπιν στὸ δεξιό χορό.

            Θὰ θυμάμαι πάντα τὴν εὐγένεια καὶ τὴν μετριοπάθεια ποὺ διακρινόντουσαν ἀνάγλυφα στὴν προσωπικότητά του, καθώς καὶ τὴν ἀγάπη του γιὰ τὴ σύζυγό του κυρία Ροδούλα καὶ τὰ πέντε τους παιδιά.

            Δὲν θὰ λησμονήσω ποτὲ τὴν ἀγάπη του γιὰ τὴν Ἐκκλησιαστικὴ καὶ Βυζαντινὴ μας Μουσική. Τὴν εὐαισθησία γιὰ τὴν ὀρθὴ ἐκφορὰ τῶν λέξεων, ἀπόδοση τοῦ βαθύτερου νοήματος καὶ τὴν ἀξία πού ἔδεινε στὴν ἐκτέλεση καὶ τὴν ἀπόδοση τῆς παρασημαντικής. Ἀκόμη θὰ θυμάμαι τὶς τηλεφωνικὲς μας συνδιαλέξεις καὶ τὴν ἀλησμόνητή του ἀναφορὰ στὴν ἀγαπημένη του Ἀγκαστίνα καὶ τοὺς ἁγίους της, τοὺς ὁποίους διαρκῶς διατηρούσε μέσα του ὡς πυξίδα καὶ σημεῖο ἀναφοράς. Οἱ φίλοι Ἅγιοι τῆς Ἀγκαστίνας: ὁ Ὅσιος Θεράποντας, ἡ Ὁσιοπαρθενόμαρτυς Παρασκευὴ καὶ ὁ Μεγαλομάρτυρας Γεώργιος ὁ Τροπαιοφόρος, ἀνάμεσα στὶς ἄλλες κοινότητες καὶ κατάσπαρτες Ἐκκλησίες  στὸν κάμπο τῆς Μεσαορίας.

            Τὸν Χρῖστο Διάκο τιμοῦμε ἀπόψε μετὰ θάνατον διότι οἱ ἄνθρωποι, οἱ πρόγονοί μας, οἱ εὐεργέτες μας δὲν πεθαίνουν ὄταν τοὺς θυμόμαστε, ὄταν προσευχόμαστε γιὰ τὴν ἀνάπαυση τῶν ψυχῶν τους. Ἐπιπρόσθετα, ὅταν πράττουμε καλὰ ἔργα εἰς μνήμην τῶν εὐεργεσιῶν τους πρὸς ὡφέλεια τῶν συνανθρώπων μας.

            Προσδοκοῦμε ἀνάσταση νεκρῶν διότι αὐτὸ μᾶς διδάσκει ἡ Ἐκκλησία μας, αὐτὸ ὁμολογοῦμε ὡς πίστη ἀκράδαντη, ἄλλωστε αὐτὰ εἶναι τὰ λάφυρα τῆς ἐκ νεκρῶν τριημέρου Ἀναστάσεως τοῦ Θεανθρώπου Λυτρωτοῦ μας.

            Αὐτὸ ζοῦμε κάθε μέρα ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας μας, ἰδιαίτερα κατὰ τὴν ἐπικείμενη Ἁγία καὶ Μεγάλη Ἑβδομάδα, ἀποκορύφωμα τῆς πορείας μας 50 ἡμέρες ἀπὸ τὴν Καθαρὰ Δευτέρα καὶ 70 ἡμέρες ἀπὸ τὴν εἴσοδό μας στὸ Τριώδιο, τὴν Κυριακὴ τοῦ Τελώνου καὶ τοῦ Φαρισαίου. Ξεκινούμε ἀπὸ τὴν ταπείνωση καὶ τὴν ἀποφυγὴ τῆς ὑψηλοφρώνου γνώμης καὶ καταλήγουμε στὴν Ἄκρα Ταπείνωση τοῦ Σωτῆρος  μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, τὸ Μεγάλο Σάββατο ὅπου σαβατίζει στὸν Ἄδην καὶ κηρύσσει ἀνάσταση νεκρῶν.

            Αὐτὰ βίωνε στὴ ζωῆ του ὁ Χρῖστος Διάκος, αὐτὰ τὸν κράτησαν μέχρι τῆς τελευταίας του ἀναπνοῆς μὲ τὴν ἐλπίδα -ὅπως ὄλοι οἱ ἀπελθόντες αὐτὰ τὰ 51 ἔτη προσφυγιᾶς καὶ ἐκτοπισμοῦ- νὰ ζήσει καὶ τὴν ἀνάσταση τῆς πατρίδος μας καὶ μὲ τὴν ἐλευθερία καὶ ἀποκατάσταση τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων νὰ ἐπιστρέψουμε ὅλοι στοὺς τόπους καταγωγῆς μας, στοὺς τόπους τῶν πατέρων μας, πάππων καὶ προπάππων.

            Ἡ Ἀγκαστίνα καὶ οἱ Ἀγκαστινιῶτες ἔχουν πολλοὺς λόγους νὰ θυμοῦνται καὶ νὰ τιμοῦν μνημονεύοντας τὸν Χρίστο Διάκο ἀνάμεσα στὰ σημαίνοντα πρόσωπα προσφορᾶς, στὸ σύνολο τῶν Ἀγκαστινιωτῶν ποὺ ζοῦν δημιουργικὰ μὲ ἀγάπη καὶ ἐνότητα, εἴτε ἐντὸς τῆς πατρίδος εἴτε ἄνα τὴν οἰκουμένη.

            Τὰ πέντε παιδιὰ, τὰ δώδεκα ἐγγόνια καὶ τὰ 16 δισέγγονά τοῦ Χρίστου Διάκου καλοῦνται νὰ εἶναι ὑπερήφανοι καὶ συνεχιστὲς τῶν καλῶν του ἔργων.

Κάπου ἐδῶ θὰ σταματήσω, ἄν καὶ θὰ μποροῦσα κι ἄλλα νὰ προσθέσω γιὰ τὴν ποικιλότροπη προσφορά του στὴν Ἐκκλησία, στὴν Ἀγκαστίνα καὶ ἀσφαλῶς στὴν πατρίδα, γιὰ νὰ δώσω τὴν εὐκαιρία σὲ εἰδικότερους ἐμοῦ νὰ μιλήσουν γιὰ τὸν ἄνθρωπο, τὴν προσωπικότητά του καὶ ἐν γένει τὴν ἱστορικὴ καὶ ἀγωνιστικὴ πορεία τοῦ ἀνδρός.

Ευχαριστῶ τὴν κοινοτάρχη κ. Ἀναστασία Γερολέμου, γιὰ τὴν πρόσκληση νὰ παραστῶ καὶ νὰ χαιρετίσω.

Συγαίρω, τὸ Κοινοτικὸ Συμβούλιο, τὰ ὀργανωμένα σύνολα, τὸ Πολιτιστικὸ Ἵδρυμα τῆς Τράπεζας Κύπρου, πού μᾶς φιλοξενεῖ, καθώς καὶ ὅλους τοὺς συντελεστὲς αὐτοῦ τοῦ φιλολογικοῦ μνημοσύνου γιὰ τὸν μακαριστὸ Χρῖστο Γ. Διάκο.

Αἱωνία του ἡ μνήμη!

Καλὴ Ἀνάσταση, Καλὸ Πάσχα!