3 Φεβρουαρίου 1830 – Η Ελλάδα αναγνωρίζεται ως κράτος ανεξάρτητο και κυρίαρχο
Δρ Σωτηρούλα Βασιλείου
Σαν σήμερα, 196 χρόνια πριν, εννέα μετά την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης, η Μεγάλη Βρετανία, η Γαλλία και η Ρωσία υπέγραψαν στο Λονδίνο, ερήμην του Κυβερνήτη της Ελλάδας Ιωάννη Καποδίστρια, το Πρωτόκολλο της Ανεξαρτησίας. Σύμφωνα με τους όρους του, η Ελλάς συνιστούσε κράτος κυρίαρχο και ανεξάρτητο με βόρειο όριο τη γραμμή Σπερχειού–Αχελώου και κληρονομικό μονάρχη τον πρίγκιπα Λεοπόλδο της Σαξονίας–Κομβούργου. Επρόκειτο για μία μεγάλη ιστορική στιγμή, αλλά, βάσει των στόχων της Επανάστασης, τα συναισθήματα των Ελλήνων ήταν ανάμεικτα.
Και ο Καποδίστριας; Στις συνακόλουθες επιστολές του προς τους ευρωπαίους διπλωμάτες, η ευγνωμοσύνη για την ανεξαρτησία συναντούσε τον προβληματισμό για την παραμονή στην Οθωμανική Αυτοκρατορία περιοχών, οι οποίες είχαν συμβάλει ενεργά στην Επανάσταση. Δηλαδή, η ενσωμάτωση της Ακαρνανίας, της Αιτωλίας, της Κρήτης και της Σάμου στην Ελλάδα προβαλλόταν ως δίκαιη ανταμοιβή των κατοίκων, έναντι των αγώνων και των θυσιών τους. Παράλληλα, ο κυβερνήτης εξέφραζε την κλιμακούμενη αγωνία του για τη δυσαναλογία χρημάτων και αναγκών και την οργή για την εντεινόμενη αντικυβερνητική προπαγάνδα. Για να μην διολισθήσει η χώρα, ξανά, στην αναρχία έπρεπε άμεσα να εξασφαλιστούν χρήματα για την εύρυθμη μισθοδοσία των στρατιωτικών και των ναυτικών, την παραγωγική αξιοποίηση των παλαιμάχων και την αποζημίωση των παλαιών υπηρεσιών.
Η επέκταση των ορίων του ανεξάρτητου ελληνικού κράτους έως τη γραμμή Αμβρακικού–Παγασητικού και η χρηματοδότηση (υπό καθεστώς δανεισμού) του νεοπαγούς κράτους έμελλε να ακολουθήσουν τη δολοφονία του Καποδίστρια.
Και η Κύπρος; Η Κύπρος, παρά τα ιστορικά της δικαιώματα, τα οποία εδράζονταν στο ορθόδοξο ελληνικό θρήσκευμα και την ελληνοφωνία, τη σφαγή του Ιουλίου του 1821, την ευρύτερη συμβολή στην Επανάσταση, και τις διεκδικήσεις του Καποδίστρια παρέμεινε υπό οθωμανική διοίκηση, όπως και άλλες περιοχές με ανάλογα χαρακτηριστικά.
Η αδυναμία άμεσης προσάρτησης ήταν κατανοητή και από τους πλείστους Κυπρίους. Έτσι, όσοι κατέφυγαν στην Ελλάδα ζητούσαν, έστω, αποζημίωση έναντι των επαναστατικών θυσιών και αποκατάσταση σε θέσεις ανάλογες της προσφοράς και των προσόντων τους.
Στην ίδια την Κύπρο, οι προσπάθειες εστιάζονταν, πλέον, στη βελτίωση των όρων διαβίωσης, υπό την κυριαρχία του Σουλτάνου, η οποία επιτεύχθηκε μετά την αποστολή πρεσβείας στην Κωνσταντινούπολη (Χ’’ Χριστόδουλος Απέγιτος, Χ’’ Κυργέης Σαρίπογλου, Χ’’ Ζαχαρίας Αποστολίδης, Χ’’ Γεώργιος Κωνσταντινίδης).
