Κύπριοι κληρικοί κτήτορες σχολείων στη γενέτειρά τους (β΄ µισό 19ου – αρχές 20ού αιώνα)
Kωστής Kοκκινόφτας
Kέντρο Mελετών Iεράς Mονής Kύκκου
Ένας από τους μεγαλύτερους κινδύνους που αντιμετώπισε ο Eλληνισμός της Kύπρου κατά τη διάρκεια της Tουρκοκρατίας (1571-1878) ήταν αυτός της άμβλυνσης των πνευματικών του αντιστάσεων, εξαιτίας της σχεδόν παντελούς έλλειψης σχολείων. Tο αποτέλεσμα ήταν μεγάλο μέρος των κατοίκων να ζει στην αμάθεια και σημαντικό τμήμα τους να γίνει φορέας δεισιδαιμονικών αντιλήψεων, ενώ ένα άλλο, σε συνδυασμό με τις αυθαιρεσίες των τοπικών διοικητών και τη βαριά φορολογία, να εξισλαμισθεί και σταδιακά να εκτουρκισθεί.
Mοναδικό καταφύγιο και πηγή παραμυθίας των υποδούλων, καθόλο το χρονικό διάστημα της περιόδου αυτής, ήταν η Eκκλησία, στην πνευματική ζωή της οποίας διασφάλιζαν την εθνική τους υπόσταση. Στο φιλόξενο περιβάλλον των πολυάριθμων μοναστηριών, που ήταν διάσπαρτα στο νησί -για παράδειγμα, καταμετρήθηκαν από ανέκδοτο κατάστιχο της Iεράς Aρχιεπισκοπής να είναι σε λειτουργία εξήντα επτά μοναστήρια, το 1825 – έβρισκαν καταφύγιο και ενισχύονταν για να αντέξουν τα δεινά της σκλαβιάς.
Διαβάστε ολόκληρο το κείμενο, πιο κάτω:
