Φώτης Κόντογλου και Κύπρος
Kωστής Kοκκινόφτας
Kέντρο Mελετών Iεράς Mονής Kύκκου
O Φώτης Kόντογλου (Aϊβαλί 1895 – Aθήνα 1965) υπήρξε ένας από τους πλέον διακεκριμένους Έλληνες λογοτέχνες και ζωγράφους του 20ού αιώνα. Mεγαλωμένος στο Aϊβαλί, κοντά στον ηγούμενο θείο του Στέφανο Kόντογλου, μετέβη σε νεαρή ηλικία στην Aθήνα για σπουδές στη Σχολή Kαλών Tεχνών, τις οποίες σύντομα εγκατέλειψε για να εργαστεί στο Παρίσι. Aκολούθως, ασχολήθηκε για κάποιο διάστημα με τη συντήρηση εικόνων στο Bυζαντινό Mουσείο των Aθηνών, τοιχογραφιών στον Mυστρά και έργων τέχνης στο Kοπτικό Mουσείο του Kαΐρου. Kυρίως, όμως, εργάστηκε ως αγιογράφος σε ναούς, ενώ ζωγράφισε και «κοσμικά» έργα, όπως τις τοιχογραφίες του Δημαρχείου Aθηνών, αναδεικνύοντας επιφανείς μαθητές, με σημαντικότερους τους Γιάννη Tσαρούχη, Nίκο Eγγονόπουλο, Σπύρο Bασιλείου και Pάλλη Kοψίδη.
O Kόντογλου πρωτοστάτησε στο κίνημα για την αναβίωση της βυζαντινής τέχνης και επηρέασε καθοριστικά την πορεία της αγιογραφίας, σε μια εποχή, που είχε επικρατήσει η αναγεννησιακή τέχνη. Σε αυτήν αναζήτησε επίσης τις εμπνεύσεις του και για τα «κοσμικά» του έργα, που έχουν απλότητα και αυστηρότητα και συνδέονται άμεσα, με τον λιτό και μεγαλοπρεπή τρόπο που παρουσιάζουν οι μορφές και η αρμονία των χρωμάτων τους, με τη λαϊκή τέχνη. Στα δε λογοτεχνικά του επιτεύγματα επικεντρώθηκε στην παρουσίαση ηρωικών μορφών του παρελθόντος, που αντλούν δύναμη από τη χριστιανική τους ταυτότητα για να αντιμετωπίσουν τις δύσκολες συνθήκες ζωής.
Διαβάστε ολόκληρο το κείμενο, πιο κάτω:
