Χαιρετισμός του Επισκόπου Μεσαορίας Γρηγορίου στην εκδήλωση Μνήμης και Τιμής Πεσόντων και Αγνοουμένων Παλαικυθριτών κατά την 2η τουρκική εισβολή του 1974 (29 Μαΐου 2025, Δημοτικό Θέατρο Λατσιών)

Ευθύς εξαρχής, μαζί με τις ευχαριστίες μου για την πρόσκληση να παραστώ και να χαιρετήσω την αποψινή εκδήλωση, θέλω να συγχαρώ όλους τους συντελεστές.

Πρώτα και κύρια την Κοινοτάρχη μας και τα μέλη του Κοινοτικού Συμβουλίου της κατεχόμενης κοινότητας Παλαικύθρου.

Απόψε η κοιλάδα μνήμης και κλαυθμού επεκτείνεται από το σήμερα και φθάνει στο τραγικό 1974. Πραξικόπημα κατά της Δημοκρατίας, ανατροπή της νόμιμης ηγεσίας και του Εθνάρχου Μακαρίου Γ’ και εισβολή των τουρκικών στρατευμάτων, τα οποία για 51 έτη κρατούν παράνομα τη γη μας, αφού έδιωξαν όλους τους νόμιμους κατοίκους ή πολύ τραγικά εισβάλλοντας, βίασαν, έσφαξαν και λεηλάτησαν το σώμα της Κύπρου. Μαρτύρια και μαρτυρίες που δεν λέγονται. Δεν υπάρχουν λέξεις ανθρώπινες να τα περιγράψουν.

Και ο κλαυθμός και ο οδυρμός ατελείωτος από το 1974, 1955-59, 1821 μέχρι πίσω στο 1571 και πιο βαθιά η μνήμη απόψε μάς πηγαίνει, από το 1204 στο 1453. Η Πόλις των Πόλεων εάλω!

Οι Οθωμανοί το 1571 κατέλαβαν την Κύπρο, την 29η Μαΐου του 1453 την βασιλίδα των Πόλεων. Το 1204 οι Σταυροφόροι κούρσεψαν λεηλατώντας και καταστρέφοντας τον ελληνικό και χριστιανικό πολιτισμό.

Βίοι παράλληλοι! Στιγμές τραγικές!

Στιγμές που μάς διαμορφώνουν μέσα στο ιστορικό γίγνεσθαι. Μας χαρακτηρίζουν οι εμπειρίες αυτές μια ολόκληρη ζωή, αφού δεν είμαστε στον μακρύ κατάλογο των σκοτωμένων ή των αγνοουμένων.

Λέμε συχνά εμείς οι πρόσφυγες:

“Άμα κάνεις πρόσφυγας… όλα τα ξεπερνάς, κανένα εμπόδιο του βίου δε μένει απροσπέλαστο. … άμα παιδάκι κάνεις πρόσφυγας ….”.

Το ακούγαμε τότε το 1974, παιδάκια 6, 7, ή 8 ετών. Τότε δεν μπορούσαμε ίσως να το κατανοήσουμε. Τώρα όμως 51 έτη μετά!!!

Το εμπεδώσαμε. Μας το δίδαξε ετούτη η ζωή. Όπως ταυτόχρονα μάς βοήθησε να διαμορφώσουμε την ταυτότητά μάς για να μη ξεστρατίσουμε.

Είμαστε Έλληνες Ορθόδοξοι Χριστιανοί. Χωρίς μισαλλοδοξίες και σοβινισμούς καλούμαστε να αγωνιζόμαστε με λάβαρο την αγάπη προς την πατρίδα, τα ιδανικά της φυλής και τις αξίες του Ιερού Ευαγγελίου του Ναζωραίου.

Αυτή η Εκκλησιαστική διδασκαλία μάς έμαθε διδακτικά και εμπειρικά, να συγχωρούμε, να αγαπούμε και να προσευχόμαστε υπέρ πάντων, πορευόμενοι την οδό της αλήθειας και της ζωής. Αφού ο αναστημένος και αναληφθείς εις τους ουρανούς Ιησούς Χριστός είναι η αλήθεια και η ζωή.

Η κάθε μέρα είναι μια νέα μέρα δημιουργίας και προσφοράς, γεφύρωσης διαφορών.

Αυτά μαθαίνω και με τη συναναστροφή μου μαζί σας, φίλοι Παλαικυθρύτες. Πρόσφυγες και απόγονοι προσφύγων και αγνοουμένων. Αυτά μαθαίνω όλα ετούτα τα χρόνια ως Επίσκοπος Μεσαορίας, συναναστρεφόμενος με τους πρόσφυγες των Ενοριών και Κοινοτήτων της κατεχόμενης Αρχιεπισκοπικής Περιφέρειας.

Ο καθένας σας μια ιστορία, μια εμπειρία, ένα δάκρυ.

Αλλά και αισιοδοξία μέσα από τη χαρμολύπη του καθημερινού βίου.

Ελπίδα, αλλά και συγχώρεση για όλους εκείνους που μας έφεραν το κακό, τον πόνο και τον ξεριζωμό.

Μαζί με τις δικές μου ευχές και τα συγχαρητήρια, σας μεταφέρω τον εγκάρδιο χαιρετισμό και τις πατρικές ευχές και ευλογίες του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου μας, του Αρχιεπισκόπου Κύπρου κ. Γεωργίου.

Να έχουμε αγάπη, αλληλεγγύη, εγκαρτέρηση. Ο λαός μας αγωνιζόμενος, ενωμένος, διατηρώντας τις απαρασάλευτες αξίες του ελληνικού και χριστιανικού μας πολιτισμού, θα δικαιωθεί και θα αξιωθεί της ελευθερίας και της επιστροφής στην πατρώα γη.

Εκφράζω τη συμπάθεια και την εκτίμηση μου σε όλους, στους συγγενείς των τελειωθέντων στον αγώνα για προάσπιση της πατρίδας ή αμάχων, θυμάτων του πολέμου, και στους συγγενείς των αγνοουμένων μας.

Συγχαρητήρια και πάλι σε όλους τους συντελεστές της αποψινής εκδήλωσης.

Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας.