Ο Χριστιανισμός στις 15 Αυγούστου γιορτάζει την Κοίμηση της Θεοτόκου και οι Κύπριοι πιστοί συρρέουν κάθε χρόνο σε εκκλησίες και μοναστήρια που είναι αφιερωμένα στην Παναγία. Κάθε χρόνο τρία ιστορικά και φημισμένα μοναστήρια του νησιού αφιερωμένα στην Παναγία έχουν την τιμητική τους ανήμερα δεκαπενταύγουστο αφού γιορτάζουν αυτή την συγκεκριμένη γιορτή του Χριστιανισμού, την Κοίμηση της Θεοτόκου. (περισσότερα…)
Κωστής Κοκκινόφτας Κέντρο Μελετών Ιεράς Μονής Κύκκου Mεταξύ των ετών 1869 και 1874 κυκλοφόρησε στη Σμύρνη, σε εξήντα τεύχη που συγκροτούν πέντε τόμους, το μηνιαίο περιοδικό «O Mέντωρ». (περισσότερα…)
Kωστής Kοκκινόφτας Kέντρο Mελετών Iεράς Mονής Kύκκου Το νερό αποτελεί πηγή και σύμβολο ζωής, γι᾽ αυτό από τα πανάρχαια χρόνια θρύλοι και παραδόσεις συνέδεσαν πηγές, ποταμούς, πηγάδια, βρύσες, υδραγωγεία, γεφύρια και νερόμυλους με ποικίλες εκδηλώσεις της ζωής. Ανάμεσά τους δεσπόζουσα θέση κατέχουν οι νερόμυλοι, που είναι οι πρώτες μηχανές παραγωγής έργου με χρήση φυσικής πηγής ενέργειας, τις οποίες κατασκεύασε ο άνθρωπος στα πλαίσια της παραδοσιακής τεχνογνωσίας. Στους νερόμυλους, με κινητήρια δύναμη το νερό και με τη βοήθεια της μυλόπετρας, συνθλίβονταν για αιώνες οι κόκκοι του σιταριού και παραγόταν αλεύρι για την παρασκευή...
Το πραξικόπημα για ανατροπή του Μακάριου και η εισβολή της Τουρκίας σχεδιάσθηκαν χωριστά, είχαν, όμως, σύνδεση μεταξύ τους. Ήταν δύο σχέδια, που δεν θα μπορούσαν να υλοποιηθούν χωρίς πρώτα να κινηθεί η χούντα και στη συνέχεια η Τουρκία. Ήταν, δηλαδή, ένα σχέδιο με δύο όψεις, που υλοποιήθηκε σε συνεννόηση όλων των εμπλεκόμενων. Περαιτέρω, μέσα από έγγραφα της εποχής αναδεικνύεται και η σχέση της χούντας με την ΕΟΚΑ Β, την οποία κάποιοι επιχειρούν να αμφισβητήσουν για να καλύψουν τους εδώ υποκινούμενους από το στρατιωτικό καθεστώς της Ελλάδος. Η εμπλοκή Ελλαδιτών αξιωματικών, η χρηματοδότηση...
Αντώνιου Χαραλάμπους Θεολόγου Μια άγνωστη πτυχή από την ιστορία της κατασκήνωσης της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κύπρου «Άγιος Νικόλαος της Στέγης» αποτελεί η διοργάνωση κατασκήνωσης από τους Αρμενίους στον χώρο της Μονής[1]. Συγκεκριμένα, μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, μεταξύ των ετών 1946 -1950, η σχολή Μελκονιάν ενοικίασε από την Ιερά Αρχιεπισκοπή Κύπρου τον χώρο της Μονής για τη λειτουργία κατασκήνωσης για παιδιά που φοιτούσαν στη σχολή. Η κατασκήνωση αυτή των Αρμενίων αποτέλεσε τον προάγγελο για τη λειτουργία της κατασκήνωσης της Ιεράς Αρχιεπισκοπής στον ίδιο χώρο λίγα χρόνια αργότερα. [1]...
+ Ἀντώνιου Ν. Στυλιανάκη Ἱεροκήρυκα – Γυμνασιάρχη – Λογοτέχνη Πρωτοετής φοιτητής τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν (1970-1971) ἔλαβα μέρος, γιά πρώτη φορά, ὡς ὁμαδάρχης, στήν κατασκήνωση ἀρρένων (γυμνασίων καί λυκείων) τῶν Κατηχητικῶν τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς στόν Ἅγιο Νικόλαο Στέγης. Καλοκαίρι τοῦ 1971. Ἀρχηγός ὁ «γλυκύς» Θεολόγος – Γυμνασιάρχης Τάκης Χριστοφόρου. Ὑπαρχηγός ὁ ἀεικίνητος καί ἀκούραστος, λαμπρός θεολόγος καθηγητής κ. Ἀχιλλέας Ἀχιλλέως. Ὄνομα κατασκηνωτικῆς περιόδου «Δροσοπηγή». Καλοκαίρι τοῦ 1972. Ὁμαδάρχης καί σ’ αὐτή τήν κατασκηνωτική περίοδο. Ἀρχηγός ὁ πατήρ Γεώργιος Ἀντωνίου. Ὑπαρχηγός ὁ κ. Νίκος Νικολαΐδης, ὁ μετέπειτα Ἐπιθεωρητής Θεολογικῶν Μαθημάτων καί Καθηγητής...
Εις μνημόσυνον αιώνιον του μακαριστού Ανδρέα Χριστοδούλου, ο οποίος εκοιμήθη στις 6 Ιουλίου 2023, παρακολουθήστε πιο κάτω την Τηλεοπτική εκπομπή «Εμείς και ο Κόσμος μας», όπου παρουσίασε την εκτροφή του μεταξοσκώληκα και την παραγωγή μεταξιού. (περισσότερα…)
Κάθε φορά που η μνήμη φέρνει εικόνες από την κατασκήνωση των κατηχητικών στον Άγιο Νικόλαο Στέγης, μια δροσερή, μυρωμένη αύρα πλημμυρίζει την ψυχή και μια απέραντη γαλήνη απλώνεται σε όλο μου το είναι. Αυτά που η μνήμη ανακαλεί είναι μόνο ευχάριστες αναμνήσεις, μόνο χαρά, κέφι, ψυχική ανάταση, συναισθηματική ευφορία, αλησμόνητες στιγμές ομαδικής ζωής, απέραντη αγάπη προς το Θεό και το συνάνθρωπό μας, φωνή πατρίδας. Στα εξήντα χρόνια που πέρασαν από τότε όχι μόνο δεν ξεθώριασαν οι ευχάριστες εκείνες στιγμές που βίωσα στο φιλόξενο χώρο του Αγίου Νικολάου της Στέγης, αλλά, αντίθετα,...
Την πιο επιτυχημένη έκφραση του φαινομένου της αλλαγής της σημασίας των λέξεων έδωσε ο Θουκυδίδης στο τρίτο βιβλίο του όταν γράφει «Και την ειωθυίαν αξίωσιν των ονομάτων ες τα έργα αντήλλαξαν τη δικαιώσει», δηλαδή «Ακόμα και την καθιερωμένη σημασία των λέξεων για τις ανθρώπινες πράξεις την άλλαξαν για να δικαιολογούν τις πράξεις τους». Είναι ένα φαινόμενο που ζούμε αλλά και που αποτελεί αφορμή παρεξήγησης, αν δεν ξέρουμε την ιστορία μιας λέξης, ιδιαίτερα αυτών των σημαντικών, Έλλην, Ελλάς. Όπως λέει ο Θουκυδίδης πάλιν, «… προ γαρ των Τρωικών ουδέν φαίνεται πρότερον κοινή...
Ο λαός περιμένει. Έχει αντοχές. Δεν είναι όραμα, είναι η ζωή μας, είναι προσευχή στο Θεό μας «Δόξα σοι ο Θεός, η ελπίς ημών». Ελπίζει ο λαός, γιατί έχει πίστη, γιατί έχει μέσα του μια σοφία αιώνων. Κι αν πλανήθηκε τόσα χρόνια από την πολυπολιτισμικότητα, αν τα πολύκλαδα πλοκάμια του κοσμοπολιτισμού τυλίχτηκαν γύρω του, στη δεδομένη στιγμή στρέφεται στην αυτοσυγκέντρωση, την αυτοενδοσκόπηση, στρέφεται στις ρίζες του τις τρισχιλιόχρονες και αποδεσμεύεται απ’ όλα τα κακά, από το ζόφο της φθοράς. Ανοίγουν ξανά οι προγονικές παρακαταθήκες και αντλεί το χρυσάφι της φυλής, και κανένας Γερμανός,...
